Kriebelboekje

Ik heb een heel leuk boekje: mijn kriebelboekje. Het is eigenlijk een receptenboekje van Pip Studio. Met een vrolijke kaft en goud (!) omrande blaadjes. Ik kriebel er vanalles in. Afspraken, mijn dagplanning (als ik de moed heb om één te maken), dingen die door mijn hoofd schieten, voorbereidingen voor een gesprek, bedenkingen, ... Het is iets tussen een agenda en een dagboek in. Schrijven helpt wel om de gedachten te structureren en daarna los te laten. Mijn blog is sinds ik gestart ben ook een beetje een kriebelboekje. Maar wat ik niet aan jullie neus hang, schrijf ik toch nog lekker voor mezelf op.

Directeur van de wereld

Onlangs las ik in een tijdschrift de titel "Stop directeur te spelen van de hele wereld" - of toch zoiets. En ik voelde me aangesproken! Ik zag mijn verantwoordelijkheid in alles en iedereen. Sindsdien ben ik daar stukje bij beetje mee gestopt. En vandaag geef ik definitief mijn ontslag - voor die functie welteverstaan. Ik ga proberen weer directeur te worden van mijn eigen leven, want die taak had ik intussen wat verwaarloosd.

Medicijn

Sometimes the cure for restlessness is rest.

Colleen Wainwright

Supervrouwen!

Een man en een vrouw kijken televisie, wanneer de vrouw plots zegt: "Ik ben moe en het wordt al laat, ik denk dat ik maar eens ga slapen."

Ze gaat naar de keuken om het ontbijt voor morgenvroeg voor te bereiden, spoelt alle popcorn-schaaltjes uit, neemt vlees uit de diepvries voor het avondeten morgen, controleert of er nog cornflakes zijn, vult de suikerpot, legt lepels en zet schaaltjes op de tafel en zet koffie klaar voor morgenvroeg.

Dan stopt ze de was in de droger, een nieuwe was in de wasmachine, strijkt z'n hemd en naait er een knoop aan. Ze ruimt de kranten en het kaartenspel dat nog op de tafel ligt op en legt het telefoonboek op zijn plaats. Ze maakt de wasmanden leeg en legt de handdoeken gespreid om te drogen.

Ze geeuwt, rekt zich uit, en wanneer ze richting badkamer gaat stopt ze bij het bureau, schrijft een briefje voor de leraar van haar zoon, legt er geld bij en neemt een boek mee dat op een stoel lag. Ze tekent een feestkaartje voor een vriend, schrijft er het adres op en plakt er een postzegel op. Daarnaast maakt ze ook nog haar boodschappenlijstje. Ze legt de kaart en het briefje naast haar tas en schrijft nog 3 dingen op het briefje die ze morgen nog móet doen. Ze gaat naar de badkamer, brengt nachtcrème op haar gezicht aan, poetst haar tanden en doet haar nagels.

Haar man zegt: "Ik dacht dat je ging slapen!"
"Ja, ga ik ook", antwoordt ze.

Ze vult de schaal met water voor de hond en zet de kat buiten, dan controleert ze of alle deuren dicht zijn. Ze loopt nog eens langs de kamers van de kinderen, geeft een hoestpastille aan het kind dat ligt te hoesten, vervangt een lamp, legt de sokken in de wasmand en praat nog even met een van de grotere kinderen dat nog zijn huiswerk maakt. Eenmaal in de slaapkamer stelt ze de wekker in en legt haar kleding voor morgen klaar.

Terwijl ze dit doet, zet haar man de televisie af en zegt doodleuk: "Ik ga ook slapen". Hij gaat naar de slaapkamer, stapt in bed en gaat slapen ...

Doet dit je aan iemand denken die je kent? Vast één van de talloze supervrouwen die de wereld doen draaien! Leg haar in de watten en gun haar wat rust (doe dit ook voor jezelf!).

Zie ook: ochtendstress

Doe eens twee dingen tegelijk

Het lijkt volledig in tegenstelling tot onderstaand bericht met een ode aan de traagheid. Soms is het wel eens leuk om een paar dingen tegelijk te doen.

Je kan een combinatie maken van iets wat meestal ergernis opwekt en iets dat je ontspant. Wat werkt voor mij? Werken aan de computer - ik erger me aan de traagheid en wachttijden van mijn pc - en breien. Dit ontdekte ik een half jaar geleden thuis. Ik durfde jammer genoeg mijn breiwerk niet mee naar kantoor te nemen. Of filerijden en ontspannende muziek beluisteren. De keuzes zijn natuurlijk heel persoonlijk. Maar je zal zien: de ergernis is niet half zo groot!

Op dit moment doe ik tegelijk de volgende dingen: breien, bloggen, QI bekijken en thee drinken. Dit lukt alleen als ik me goed voel en ontspannen ben. De nodige aandacht voor wat je doet is essentieel. Anders laat je steken vallen . Geen tijd om intussen over iets te piekeren!

Wat je ook eens moet proberen is in de keuken heel bewust twee dingen tegelijk doen. Met je ene hand neem je een tas uit de kast en met de andere een lepeltje uit de schuif. Met de ene hand neem je een suikerklontje en met je andere hand roer je in je thee. Ik heb de indruk dat dat niet zo gewoon is. Het loopt mis als je je hoofd er niet bij houdt. Dan knoei je met de thee!

Zo even twee dingen tegelijk doen, kan dus geen kwaad als het je aandacht vestigt op wat je concreet aan het doen bent. In die zin doet het eigenlijk hetzelfde als de slow-motion-oefening. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat je de hele tijd op dubbele speed blijft draaien. Je zou van minder schizofreen worden.

Zie ook: Doe eens iets in slow motion en Zen en de kunst van het filerijden

De (on)samendrukbaarheid van tijd

Ik heb twee soorten zelfhulpboeken: 1. de boeken die leren over loslaten, afstand nemen, rustiger aan doen, zen, yoga, meditatie, mindfulness, nee zeggen, kortom: meer tijd door minder te doen, rustiger te denken, meer te ontspannen, niet meer te piekeren of stressen; 2. de boeken die je allerlei truukjes, hulpmiddelen, lijstjes, technologie aanbieden om meer te doen in minder tijd - en voorkomen dat het - blijbaar in wezen drukke - dagelijkse leven in het honderd loopt. Het doel is hetzelfde: tijd en energie vrij maken voor mezelf en zorgen dat ik minder stress heb.

Ik voel vaak wat weerstand bij het lezen van nog maar eens een artikel of boek met tips om je tijd efficiënter te gebruiken. Alsof de tijd die je voor een activiteit nodig hebt onbeperkt samendrukbaar is. Dat is ze niet! Op de duur leren we om te leven in de zevende versnelling. En dat is iets helemaal anders dan de zevende hemel. Risico is dat we tijd vrij maken om die nadien weer vol te proppen. Daar pas ik voor! We moeten met z'n allen tijd vrij maken om dan leeg te laten. Weet er nog iemand hoe dat voelt? Even niks doen, gewoon wat mijmeren en daarvan genieten? Ik wel. Ik leg me dan op de zachte mat in ons salon. Zet mijn koptelefoon op en luister naar Bach met mijn ogen toe. ZALIG! EN NUTTELOOS, maar o zo belangrijk!

Soms vind ik dat de twee categorieën dus wat in tegenspraak zijn. Maar ik heb behoefte aan allebei. Bijvoorbeeld: ik vind het lastig om een planning te maken en me eraan te houden. Afspraken in een agenda noteren dat lukt meestal nog net (of nét niet - het is erg!). De dag zodanig organiseren dat ik nét voldoende tijd heb om van het ene naar het andere te spurten ook. Ik heb mijn stiptheid de laatste maanden op een aanvaardbaar peil gekregen. Maar de dag (of week) op een evenwichtige manier indelen, voldoende tijd in plannen om bepaalde taken te doen dat is nog iets anders. Leren plannen is een typisch voorbeeld voor zelfhulpcategorie 2. Maar in die planning moet ik wel ruimte voorzien voor zelfhulpcategorie 1, want anders haal ik het einde van de week niet.

Ik zal op mijn blog af en toe ook mijn truukjes schrijven om het dagelijkse leven een beetje vlotter te organiseren, zodat er misschien wat ruimte vrij komt. Maak er gerust gebruik van, maar gebruik ze wijs: als hulpmiddel bij je evenwichtsoefeningen!

Doe eens iets in slow motion

Ik had gisteren overdag niet zo'n schitterende dag - achteraf gezien. Meestal komt dat besef inderdaad pas achteraf. Als je'r (bijna) niets meer aan kunt doen. Op het moment zelf zie je niet dat je van het ene naar het andere rent - en vooral jezelf voorbij. Is het zelfs de normaalste zaak van de wereld. Ik heb zelfs van stuk voor stuk wat ik gedaan heb geen spijt. Maar toch voelt het aan het eind van de rit NIET oké.

Gisteravond heb ik er nog wel een goed eind aan gebreid, zodat de balans wat positiever is uitgedraaid. Het is een kwestie van even nadenken wat je best zou doen en dan DOEN. Meestal is de moeilijkste stap eraan beginnen. Ik had echt geen zin om te koken, maar heb het wel gedaan. In slow motion. Ik deed elke handeling twee keer trager dan anders. Eén ding tegelijk. Met de nodige aandacht. Ik nam de tijd om te beslissen welke handeling eerst moest en welke dan het volgende was. En dat lukte wonderwel. Ik werd er zelfs heel rustig van. En het eten was op tijd klaar! Leve de traagheid!