Over hoe het soms fout gaat ... en daarna weer beter! Heel authentieke getuigenis over burn-out door Chris Van den Abeele, wiens stem elke radio1 luisteraar nog steeds herkent uit de duizend!
En dan gaat het dus fout from mediarte on Vimeo.
Posts tonen met het label burn-out. Alle posts tonen
Posts tonen met het label burn-out. Alle posts tonen
vrijdag 2 mei 2014
zondag 17 juni 2012
5 tips on how to start a conversation about mental health
Praten over mentale gezondheid is niet zo gemakkelijk. Vaak worden er clichés gebruikt als: 'Komaan, zet je erover!' Maar dat zijn vaak niet de dingen die die persoon helpen, integendeel. In dit filmpje zie je 5 tips om toch te kunnen praten met iemand die sukkelt met de mentale gezondheid. Want praten helpt.
vrijdag 25 mei 2012
10 adviezen
(vervolg van Nagel op de kop)
Luk Dewulf en Guido Vangronsveld geven 10 belangrijke adviezen als preventie tegen burn-out:
1. iedere betrokkene is deels verantwoordelijk. Denken in termen van schuld en goed of fout helpt niet
2. als het glas halfleeg is, leg dan je probleem op tafel: hoe sneller je bepaalde ideeën over wat de ander denkt toetst aan de werkelijkheid, hoe minder risico je loopt in een burn-outspiraal te verzeilen (NB hier staat evenwel niks over het probleem dat je hebt als je inschatting wel degelijk juist is en de werkelijkheid even erg is als je dacht)
3. geef transparante leiding. Soms ziet de leiding het al een hele tijd niet meer zitten met iemand, maar ze zegt er niets van en duldt hem of haar. Duidelijkheid van beide kanten is essentieel.
4. vermijd klonen. In een bepaalde bedrijfscultuur meten managers hun werknemers af aan de mate waarin ze op hen lijken. Hun talenten zijn d enorm voor de medewerkers. Dat leidt tot energieverlies. ook te veel de nadruk leggen op hoe iemand iets doet in plaats van op wat en waarom het precies moet gebeuren, is nefast.
5. wissel eens van spionkop: zorg ervoor dat je met je collega's niet terechtkomt in een patroon van 'wie niet voor mij is, is tegen mij'. Omring je niet met collega's die als supporter in jouw 'strijd' fungeren.
6. neem de angel weg. Burn-out blijkt meestal te ontstaan in één bepaalde context, in de relatie met één persoon. Als organisatie kun je ervoor zorgen dat iemand al dan niet tijdelijk niet meer met die context of persoon geconfronteerd wordt. Dat werkt beter dan iemand lang tijd naar huis sturen.
7. zonder sherpa geraak je niet boven. Zoek een vertrouwenspersoon naar wie je opkijkt buiten de werkcontext. de beste gids is iemand die een deel van de last met je wilt dragen en die 'tough love' als basisprincipe hanteert. er is voldoende respect en vertrouwen om een spiegel voor te houden, ook is die erg confronterend.
8. sta altijd met één been binnen en met één been buiten de organisatie.
9. bespaar miljoenen euro's: stop met het nodeloos bijspijkeren van zwakke punten. in plaats van iedereen op dure cursus te sturen met de opdracht 'te veranderen', loont het meer om de talenten van mensen in te zetten
10. een moeilijke periode kan je ook sterker maken. Het zal niet altijd lukken om energieverlies te voorkomen of een medewerker op de juiste manier te ondersteunen. Maar een burn-outperiode levert meestal nieuwe inzichten op.
Nu weet u ook waarom dit boek verplichte lectuur zou moeten zijn voor elke leidinggevende, voor elke ambitieuze medewerker, voor elk kaderlid tussen hamer en aanbeeld, bedrijfsleiders, therapeuten, jobcoaches, ...
Luk Dewulf en Guido Vangronsveld, Help! Mijn batterijen lopen leeg!, 134p., LannooCampus, 19,99 euro.
Luk Dewulf en Guido Vangronsveld geven 10 belangrijke adviezen als preventie tegen burn-out:
1. iedere betrokkene is deels verantwoordelijk. Denken in termen van schuld en goed of fout helpt niet
2. als het glas halfleeg is, leg dan je probleem op tafel: hoe sneller je bepaalde ideeën over wat de ander denkt toetst aan de werkelijkheid, hoe minder risico je loopt in een burn-outspiraal te verzeilen (NB hier staat evenwel niks over het probleem dat je hebt als je inschatting wel degelijk juist is en de werkelijkheid even erg is als je dacht)
3. geef transparante leiding. Soms ziet de leiding het al een hele tijd niet meer zitten met iemand, maar ze zegt er niets van en duldt hem of haar. Duidelijkheid van beide kanten is essentieel.
4. vermijd klonen. In een bepaalde bedrijfscultuur meten managers hun werknemers af aan de mate waarin ze op hen lijken. Hun talenten zijn d enorm voor de medewerkers. Dat leidt tot energieverlies. ook te veel de nadruk leggen op hoe iemand iets doet in plaats van op wat en waarom het precies moet gebeuren, is nefast.
5. wissel eens van spionkop: zorg ervoor dat je met je collega's niet terechtkomt in een patroon van 'wie niet voor mij is, is tegen mij'. Omring je niet met collega's die als supporter in jouw 'strijd' fungeren.
6. neem de angel weg. Burn-out blijkt meestal te ontstaan in één bepaalde context, in de relatie met één persoon. Als organisatie kun je ervoor zorgen dat iemand al dan niet tijdelijk niet meer met die context of persoon geconfronteerd wordt. Dat werkt beter dan iemand lang tijd naar huis sturen.
7. zonder sherpa geraak je niet boven. Zoek een vertrouwenspersoon naar wie je opkijkt buiten de werkcontext. de beste gids is iemand die een deel van de last met je wilt dragen en die 'tough love' als basisprincipe hanteert. er is voldoende respect en vertrouwen om een spiegel voor te houden, ook is die erg confronterend.
8. sta altijd met één been binnen en met één been buiten de organisatie.
9. bespaar miljoenen euro's: stop met het nodeloos bijspijkeren van zwakke punten. in plaats van iedereen op dure cursus te sturen met de opdracht 'te veranderen', loont het meer om de talenten van mensen in te zetten
10. een moeilijke periode kan je ook sterker maken. Het zal niet altijd lukken om energieverlies te voorkomen of een medewerker op de juiste manier te ondersteunen. Maar een burn-outperiode levert meestal nieuwe inzichten op.
Nu weet u ook waarom dit boek verplichte lectuur zou moeten zijn voor elke leidinggevende, voor elke ambitieuze medewerker, voor elk kaderlid tussen hamer en aanbeeld, bedrijfsleiders, therapeuten, jobcoaches, ...
Luk Dewulf en Guido Vangronsveld, Help! Mijn batterijen lopen leeg!, 134p., LannooCampus, 19,99 euro.
donderdag 24 mei 2012
Het verloop van een burn-out
(vervolg van Nagel op de kop)
Om een burn-out te herkennen vóór de crash, moet je het verloop kennen van het prille begin. De fasering die Luk Dewulf en Guido Vangronsveld opsommen in hun boek komt precies overeen met mijn eigen ervaring:
Fase 1: geen vuiltje aan de lucht.
Fase 2: verwarring door onverwachte reactie(s), meestal van een persoon van wie de waardering en erkenning voor jou tot dan toe bijna vanzelfsprekend was.
Fase 3: onhandig reageren van twee kanten.
Fase 4: ontstaan van bepaalde ideeën en beelden in je hoofd voer de ander, over het 'onrecht' dat die je aandoet, over zijn of haar intenties. Alles wat de ander zegt of doet, wordt gehoord of gezien vanuit dat beeld. Alles wat je zelf doet of zegt wordt gestuurd vanuit dat beeld (NB heel vermoeiend!!!).
Fase 5: verdwijnen van echt contact. Communiceren en luisteren lukt niet meer. Het beeld in je hoofd over de ander is te sterk geworden.
Fase 6: dialogen en gedachten die je niet meer kunt stilzetten. Je verliest er de controle over (NB dit loopt door buiten de werkuren en put je verder helemaal uit!!!).
(NB na een tijdje herhaling vanaf fase 2 met steeds meer collega's owv het slecht functioneren op de werkvloer: de boel escaleert!)
Fase 7: moment van de waarheid, zo kan het niet langer. De organisatie grijpt in, je zoekt zelf ander werk of je blijft, maar er is iets geknakt.
Verder worden er 10 belangrijke adviezen gegeven, maar die zijn voor morgen.
Dit boek zou verplichte lectuur moeten zijn voor elke leidinggevende, voor elke ambitieuze medewerker, voor elk kaderlid tussen hamer en aambeeld, bedrijfsleiders, therapeuten, jobcoaches, ...
Luk Dewulf en Guido Vangronsveld, Help! Mijn batterijen lopen leeg!, 134p., LannooCampus, 19,99 euro.
woensdag 23 mei 2012
Nagel op de kop!
Ik heb nog nooit een artikel gelezen dat zo exact beschrijft hoe een burn-out zich ontwikkelt. Luk Dewulf en Guido Vangronsveld slaan de nagel definitief op de kop in hun boek Help! Mijn batterijen lopen leeg! Ik ben intussen zelf al vrij ver in het uitzoeken van wat er mis gegaan is en wat ik nodig had (heb) om eruit te geraken, maar ik wist nog steeds niet hoe het zover is kunnen komen. En dat is behoorlijk belangrijk als je niet (opnieuw) in een burn-out wil geraken. Blijkbaar is wat ik heb ervaren alweer :-) geen uitzonderlijk scenario. Deze boekenschrijvers hebben het uitgezocht. Waarvoor trouwens mijn eindeloze dank!
Gezien De Morgen de beste artikels niet online publiceert en u de krant van maandag natuurlijk niet meer kan gaan kopen, zal ik hier een paar dingen overnemen die ik essentieel vind.
Wat een verademing om te lezen dat deze auteurs burn-out niet zien als het probleem in één iemand, maar als een relationeel probleem. Het is vaak door een problematische werkrelatie met één collega die maakt dat een proces op gang wordt gebracht, dat proces escaleert en resulteert uiteindelijk in het totaal niet meer functioneren in de werkomgeving. De stress daardoor heeft zodanige fysische, mentale, emotionele en gedragsmatige gevolgen dat je in de tijd naast je werk niet meer recupereert en je dus ook daar voortdurend tegen de muur botst. Als dit proces niet kan worden stopgezet, dan volgt onherroepelijk een 'major system crash'.
Luk Dewulf en Guido Vangronsveld geven er de voorkeur aan dat werknemers blijven werken en dat er oplossingen gezocht worden op de werkvloer die ervoor zorgen dat die vicieuze cirkel wordt doorbroken. Dat is inderdaad een goede oplossing als er tenminste mogelijkheden zijn om de medewerker zodanig te laten werken dat hij of zij opnieuw energie kan opbouwen op de werkvloer zelf en opnieuw een heleboel positieve ervaringen kan opdoen. Ik ben het er helemaal mee eens dat thuis herstellen wellicht veel trager verloopt, omdat het moeilijk is om daar positieve werkervaringen op te doen. Dat spreekt voor zich. Wat helemaal uit den boze is, is gewoon opnieuw hetzelfde gaan doen. Er moeten in de werkrelaties fundamenteel veranderingen worden aangebracht, want anders loopt het steeds opnieuw fout. Het is bij mij alleszins niet gelukt. En eerlijk gezegd heb ik veel te lang hetzelfde opnieuw geprobeerd zonder te weten wat we fout deden.
Morgen deel 2: het verloop van de burn-out.
Onthoud nu al dat dit boek zou verplichte lectuur moeten zijn voor elke leidinggevende, voor elke ambitieuze medewerker, voor elk kaderlid tussen hamer en aanbeeld, bedrijfsleiders, therapeuten, jobcoaches, ...
Luk Dewulf en Guido Vangronsveld, Help! Mijn batterijen lopen leeg!, 134p., LannooCampus, 19,99 euro.
Gezien De Morgen de beste artikels niet online publiceert en u de krant van maandag natuurlijk niet meer kan gaan kopen, zal ik hier een paar dingen overnemen die ik essentieel vind.
Wat een verademing om te lezen dat deze auteurs burn-out niet zien als het probleem in één iemand, maar als een relationeel probleem. Het is vaak door een problematische werkrelatie met één collega die maakt dat een proces op gang wordt gebracht, dat proces escaleert en resulteert uiteindelijk in het totaal niet meer functioneren in de werkomgeving. De stress daardoor heeft zodanige fysische, mentale, emotionele en gedragsmatige gevolgen dat je in de tijd naast je werk niet meer recupereert en je dus ook daar voortdurend tegen de muur botst. Als dit proces niet kan worden stopgezet, dan volgt onherroepelijk een 'major system crash'.
Luk Dewulf en Guido Vangronsveld geven er de voorkeur aan dat werknemers blijven werken en dat er oplossingen gezocht worden op de werkvloer die ervoor zorgen dat die vicieuze cirkel wordt doorbroken. Dat is inderdaad een goede oplossing als er tenminste mogelijkheden zijn om de medewerker zodanig te laten werken dat hij of zij opnieuw energie kan opbouwen op de werkvloer zelf en opnieuw een heleboel positieve ervaringen kan opdoen. Ik ben het er helemaal mee eens dat thuis herstellen wellicht veel trager verloopt, omdat het moeilijk is om daar positieve werkervaringen op te doen. Dat spreekt voor zich. Wat helemaal uit den boze is, is gewoon opnieuw hetzelfde gaan doen. Er moeten in de werkrelaties fundamenteel veranderingen worden aangebracht, want anders loopt het steeds opnieuw fout. Het is bij mij alleszins niet gelukt. En eerlijk gezegd heb ik veel te lang hetzelfde opnieuw geprobeerd zonder te weten wat we fout deden.
Morgen deel 2: het verloop van de burn-out.
Onthoud nu al dat dit boek zou verplichte lectuur moeten zijn voor elke leidinggevende, voor elke ambitieuze medewerker, voor elk kaderlid tussen hamer en aanbeeld, bedrijfsleiders, therapeuten, jobcoaches, ...
Luk Dewulf en Guido Vangronsveld, Help! Mijn batterijen lopen leeg!, 134p., LannooCampus, 19,99 euro.
vrijdag 18 mei 2012
Brief aan Chris Van den Abeele
Geachte heer, beste Chris,
Ik heb zonet je prachtige getuigenis gelezen in De Morgen. Die reflex om te vertellen over de burn-out die je geveld heeft, herken ik maar al te goed. Als er ook maar één iemand ons verhaal leest en de beslissing neemt om anders in het leven te staan en zo een burn-out kan vermijden, dan is de missie geslaagd.
Ik ben blij dat je al na drie maanden terug aan de slag kan. Ik lees dit als een positief verhaal. Je hebt de enorme moed om niet opnieuw hetzelfde te gaan doen. Dat heeft bij mij jaren geduurd. Dikke pluim voor de VRT die je een totaal andere job heeft gegeven, waarin je toch nog steeds je ei in kwijt kan. Gelukkig heb je zo minder kans om dezelfde fouten keer op keer te maken. Maar ik hoop dat je ook daarin voeling houdt met de pedalen.
Ik ken dat. Je bent gewoon om alles met passie te doen. Zelfs het nachtelijk radiomaken zul je tot ongekende kwaliteit verheffen. Dat is fantastisch, maar ook een valkuil. Houd jezelf dus goed in de gaten. Ik lees "Als je jezelf te hard voorbij loopt, kom je jezelf automatisch weer tegen. En dan is het lelijk verschieten." Wees gerust. Als je jezelf zo twee (drie, vier, ...) keer (alsmaar sneller) tegenkomt, wordt het verschieten alleen maar pijnlijker, het herstel moeizamer, de schade blijvender.
Maar zelfs als dat gebeurt, wees niet te kwaad op jezelf. Dat helpt je geen millimeter vooruit, integendeel. Jezelf graag zien is het enige wat je altijd moet blijven doen.
Ik wens je dus veel deugd bij het fietsen, maar houd die pedalen heel regelmatig eens stil en geniet van het landschap. Het pad is prachtig. Dat kan ik je verzekeren.
Heel veel groeten
e
NB voor al wie denkt op weg te zijn naar een burn-out of er middenin zit, voor al wie iemand kent die dreigt in een groot zwart gat te donderen of erin zit en niet weet hoe dat voelt: koop vandaag De Morgen of lees 'm in de bib, want dit prachtige artikel vind je natuurlijk niet online, de snoodaards.
Ik heb zonet je prachtige getuigenis gelezen in De Morgen. Die reflex om te vertellen over de burn-out die je geveld heeft, herken ik maar al te goed. Als er ook maar één iemand ons verhaal leest en de beslissing neemt om anders in het leven te staan en zo een burn-out kan vermijden, dan is de missie geslaagd.
Ik ben blij dat je al na drie maanden terug aan de slag kan. Ik lees dit als een positief verhaal. Je hebt de enorme moed om niet opnieuw hetzelfde te gaan doen. Dat heeft bij mij jaren geduurd. Dikke pluim voor de VRT die je een totaal andere job heeft gegeven, waarin je toch nog steeds je ei in kwijt kan. Gelukkig heb je zo minder kans om dezelfde fouten keer op keer te maken. Maar ik hoop dat je ook daarin voeling houdt met de pedalen.
Ik ken dat. Je bent gewoon om alles met passie te doen. Zelfs het nachtelijk radiomaken zul je tot ongekende kwaliteit verheffen. Dat is fantastisch, maar ook een valkuil. Houd jezelf dus goed in de gaten. Ik lees "Als je jezelf te hard voorbij loopt, kom je jezelf automatisch weer tegen. En dan is het lelijk verschieten." Wees gerust. Als je jezelf zo twee (drie, vier, ...) keer (alsmaar sneller) tegenkomt, wordt het verschieten alleen maar pijnlijker, het herstel moeizamer, de schade blijvender.
Maar zelfs als dat gebeurt, wees niet te kwaad op jezelf. Dat helpt je geen millimeter vooruit, integendeel. Jezelf graag zien is het enige wat je altijd moet blijven doen.
Ik wens je dus veel deugd bij het fietsen, maar houd die pedalen heel regelmatig eens stil en geniet van het landschap. Het pad is prachtig. Dat kan ik je verzekeren.
Heel veel groeten
e
NB voor al wie denkt op weg te zijn naar een burn-out of er middenin zit, voor al wie iemand kent die dreigt in een groot zwart gat te donderen of erin zit en niet weet hoe dat voelt: koop vandaag De Morgen of lees 'm in de bib, want dit prachtige artikel vind je natuurlijk niet online, de snoodaards.
vrijdag 14 oktober 2011
Te Gek
Te Gek is een programma dat sinds 4 oktober elke dinsdag loopt op canvas. Het belicht een aantal psychische verschijnselen die alsmaar vaker voorkomen. Zo vaak dat je zelfs zou denken dat onze hele samenleving eraan lijdt en niet enkel individuen.
In de eerste aflevering zag ik onder andere een getuigenis over burn-out. Ik kan er nu van op iets meer afstand naar kijken, het verhaal herkennen en beseffen dat het ook met mij tot enkele maanden geleden behoorlijk erg gesteld was. Burn-out is moeilijk te begrijpen, als je er nog niet mee geconfronteerd bent, maar Te Gek doet zeker een mooie poging om te laten zien welke impact het heeft op je leven.
De afleveringen van Te Gek zijn te bekijken via Ooit Gemist. Er is ook een boek verschenen met dezelfde titel.
dinsdag 7 juni 2011
Het gaat goed met ons eventjeswicht
Ik ben alweer een jaar thuis. Het is wat. Ach, nu gaat het eigenlijk heel goed. Dus we kijken niet zo vaak meer achterom. Ik heb energie over. Ruimte in mijn hoofd zat. Aandacht in overvloed. Het gaat eindelijk weer goed met ons eventjeswicht. Nu nog werk vinden, maar dat komt wel.
zondag 28 november 2010
Genezen en nu ben ik toch ziek zeker!
Officieel genezen verklaard, maar lang geleden dat ik nog eens zo ziek was, oh, ironie.
zaterdag 30 oktober 2010
Handleiding voor het leven: Hoe ga je om met kwetsbaarheid?
De Wax van De Morgen is weer geweldig vandaag! Lees deze column van Fleur van Groningen en lach eens goed met uw eigen (verleden). Allez, dat heb ik toch gedaan.
"Wanneer andermans kritiek door uw hart snijdt als een mes door de boter, en indien uw sociale leven keer op keer een zware lijdensweg veroorzaakt waardoor u zich voortdurend afvraagt waaraan u dit alles toch hebt verdiend, lijdt ook u aan kwetsbaarheid en hebt u twee opties:
A. U beseft dat u zich kwetsbaar opstelt omdat u het oordeel van een ander op dat van uzelf laat primeren. Vervolgens herinnert u zich dat ieder mens zijn eigen waarheid heeft, gebaseerd op zijn verleden en karakter, en dat andermans mening meer over henzelf vertelt dan over u. Tot slot vraagt u zich af wat u zelf vindt en blijft u dat standpunt trouw.
B. U voelt zich eenzaam en onbegrepen in een wereld vol potentiële vijanden en beklaagt het feit dat iedereen, ondanks uw verwoede pogingen hen steeds ter wille te zijn, u alsnog diep blijft kwetsen.
In dat laatste geval bent u bij ons aan het juiste adres en doen wij u graag een aantal praktische tips aan de hand:
- De gemakkelijkste manier om uw al dan niet bewuste zelfkritiek en bijbehorende ongemakken kortstondig te bestrijden, is de zalvende goedkeuring van uw medemens. In eerste instantie kunt u uw persoonlijke behoeftes op uw naaste projecteren, en uw uiterste best doen om deze te behagen. Indien u op gegeven moment merkt dat dit niet werkt, is het buitengewoon interessant om de van uw eigen smaak afwijkende verlangens van de ander intensief te bestuderen. U kunt uw inlevingsvermogen buitensporig aanscherpen en mocht u bovendien ook nog hoogsensitief blijken, dan bent u gezegend met de mogelijkheid om voortdurend aan te voelen wat de ander wil: zo hebt u alle troeven in handen om uzelf geheel weg te cijferen en het de ander volledig naar zijn zin te maken. Mensen zullen u goedkeuren en u? U hoeft alleen maar vol te houden.
- Vroeg of laat gaat uw weggegomde persoonlijkheid De Anderen vervelen omdat u geen verrassingen en nieuwe invalshoeken meer biedt. Dan zijn er twee mogelijkheden: oftewel wordt u gedumpt, oftewel wordt u gebruikt. In het eerste geval raden wij de slachtofferrol aan: zelfbeklag schuift de schuld op de ander en verzacht de pijn. Prent het uzelf en uw cafékompaan in: u bent °hik° te goed voor deze wereld °hips° en krijgt telkens opnieuw °hik° stank voor dank. In het tweede geval feliciteren we u: u vindt uw persoonlijkheid duidelijk niet interessant genoeg en wilde populariteit verdienen met onderdanig gedrag ... Nu kan u op uw twee oren slapen. Voor werkelijk ieder feestje of probleem zult u worden ingeschakeld omdat u toch zo gedienstig bent. Een kleine tip: oefen in de kunst van het geraffineerd complimenteren, dat verlengt uw houdbaarheid.
- Trek in geen geval De misbruikende Anderen in twijfel. Dat zij genoegen nemen met een vriendschap of relatie die berust op macht en onderdanigheid in plaats van oprechte waardering, kunt u hen onmogelijk kwalijk nemen: u doet precies hetzelfde. Gaat u vooral niet op zoek naar mensen waar u die zogenaamde 'klik' bij voelt, u gelooft toch ook niet in de Kerstman? Dit is de harde realiteit: hier is innerlijke bevrediging ondergeschikt aan uiterlijk schijn en elke vriendschap een job.
- Tot slot: mocht u zich op een dag inbeelden dat u nog liever een liefdeloos leven leidt, waarin u tenminste uw eigen keuzes maakt en uw eigen oordeel volgt, dan uzelf nog één minuut langer weg te cijferen voor lui die u in feite niet eens begeesteren, herinner uzelf er dan aan dat u die eenzaamheid niet aankunt. Maak uzelf niet wijs dat u met zelfrespect van eigen kweek een ander type mensen zal aantrekken. Als u De Anderen niet langer moet omkopen met paaiend gedrag, waar gaat u zich dan mee bezighouden? En waarover kunt u nog gezellig klagen als u eindelijk uzelf mag zijn? U zou zich vervelen, zoveel is duidelijk. Dus alstublieft, stop nooit met het misbruiken der misbruikers en geef uzelf wat om handen."
Het was - voor kort - een fulltime bezigheid.
"Wanneer andermans kritiek door uw hart snijdt als een mes door de boter, en indien uw sociale leven keer op keer een zware lijdensweg veroorzaakt waardoor u zich voortdurend afvraagt waaraan u dit alles toch hebt verdiend, lijdt ook u aan kwetsbaarheid en hebt u twee opties:
A. U beseft dat u zich kwetsbaar opstelt omdat u het oordeel van een ander op dat van uzelf laat primeren. Vervolgens herinnert u zich dat ieder mens zijn eigen waarheid heeft, gebaseerd op zijn verleden en karakter, en dat andermans mening meer over henzelf vertelt dan over u. Tot slot vraagt u zich af wat u zelf vindt en blijft u dat standpunt trouw.
B. U voelt zich eenzaam en onbegrepen in een wereld vol potentiële vijanden en beklaagt het feit dat iedereen, ondanks uw verwoede pogingen hen steeds ter wille te zijn, u alsnog diep blijft kwetsen.
In dat laatste geval bent u bij ons aan het juiste adres en doen wij u graag een aantal praktische tips aan de hand:
- De gemakkelijkste manier om uw al dan niet bewuste zelfkritiek en bijbehorende ongemakken kortstondig te bestrijden, is de zalvende goedkeuring van uw medemens. In eerste instantie kunt u uw persoonlijke behoeftes op uw naaste projecteren, en uw uiterste best doen om deze te behagen. Indien u op gegeven moment merkt dat dit niet werkt, is het buitengewoon interessant om de van uw eigen smaak afwijkende verlangens van de ander intensief te bestuderen. U kunt uw inlevingsvermogen buitensporig aanscherpen en mocht u bovendien ook nog hoogsensitief blijken, dan bent u gezegend met de mogelijkheid om voortdurend aan te voelen wat de ander wil: zo hebt u alle troeven in handen om uzelf geheel weg te cijferen en het de ander volledig naar zijn zin te maken. Mensen zullen u goedkeuren en u? U hoeft alleen maar vol te houden.
- Vroeg of laat gaat uw weggegomde persoonlijkheid De Anderen vervelen omdat u geen verrassingen en nieuwe invalshoeken meer biedt. Dan zijn er twee mogelijkheden: oftewel wordt u gedumpt, oftewel wordt u gebruikt. In het eerste geval raden wij de slachtofferrol aan: zelfbeklag schuift de schuld op de ander en verzacht de pijn. Prent het uzelf en uw cafékompaan in: u bent °hik° te goed voor deze wereld °hips° en krijgt telkens opnieuw °hik° stank voor dank. In het tweede geval feliciteren we u: u vindt uw persoonlijkheid duidelijk niet interessant genoeg en wilde populariteit verdienen met onderdanig gedrag ... Nu kan u op uw twee oren slapen. Voor werkelijk ieder feestje of probleem zult u worden ingeschakeld omdat u toch zo gedienstig bent. Een kleine tip: oefen in de kunst van het geraffineerd complimenteren, dat verlengt uw houdbaarheid.
- Trek in geen geval De misbruikende Anderen in twijfel. Dat zij genoegen nemen met een vriendschap of relatie die berust op macht en onderdanigheid in plaats van oprechte waardering, kunt u hen onmogelijk kwalijk nemen: u doet precies hetzelfde. Gaat u vooral niet op zoek naar mensen waar u die zogenaamde 'klik' bij voelt, u gelooft toch ook niet in de Kerstman? Dit is de harde realiteit: hier is innerlijke bevrediging ondergeschikt aan uiterlijk schijn en elke vriendschap een job.
- Tot slot: mocht u zich op een dag inbeelden dat u nog liever een liefdeloos leven leidt, waarin u tenminste uw eigen keuzes maakt en uw eigen oordeel volgt, dan uzelf nog één minuut langer weg te cijferen voor lui die u in feite niet eens begeesteren, herinner uzelf er dan aan dat u die eenzaamheid niet aankunt. Maak uzelf niet wijs dat u met zelfrespect van eigen kweek een ander type mensen zal aantrekken. Als u De Anderen niet langer moet omkopen met paaiend gedrag, waar gaat u zich dan mee bezighouden? En waarover kunt u nog gezellig klagen als u eindelijk uzelf mag zijn? U zou zich vervelen, zoveel is duidelijk. Dus alstublieft, stop nooit met het misbruiken der misbruikers en geef uzelf wat om handen."
Het was - voor kort - een fulltime bezigheid.
zaterdag 18 september 2010
Genezen? Nee. Eigenlijk niet.
Het is niet omdat je ziekteverlof afgelopen is, omdat je zelf doodgraag zou willen dat je niet meer ziek bent, een aantal mensen er niet meer goed mee om kunnen dat je ziek bent, je je zo sterk gedraagt dat het voor bijna iedereen lijkt alsof je genezen bent, omdat het voor anderen goed zou uitkomen, omdat je nu gezegd hebt dat je niet meer ziek bent, omdat je het zo verschrikkelijk beu bent om ziek te zijn en jij niet alleen ... dat je ook echt genezen bent. Ik weet hoe het voelt om genezen te zijn. En dat voelt niet zo. Echt niet.
donderdag 9 september 2010
Ga terug naar start u ontvangt geen geld
Ik heb het gevoel dat ik mijn blogs van vorig jaar moet herlezen. Ik heb dit allemaal al eens meegemaakt. Mag ik dan nu doorspoelen naar het eind/begin?
vrijdag 3 september 2010
Eerste brieven zijn buiten
Ik ben aan 't solliciteren. Drie keer ziek geworden is minstens een paar keer teveel. Het is best een uitdaging om niet bitter, onzeker, triest, kwaad, teleurgesteld te worden, maar ik doe mijn best. En nu mezelf nog verkocht krijgen. Spannende tijden!
donderdag 24 juni 2010
Moe
Ik ben moe! Als je jezelf toelaat je moe te voelen, kan de vermoeidheid ineens heel groot zijn. Is dat dan fout? Nee, integendeel! Het is niet zo dat je minder moe bent als je het niet toelaat. Je was daarvoor even moe, maar je merkte het alleen niet. En waar liggen dan die grenzen ook alweer?
woensdag 16 juni 2010
Joepie?
"Mama, waarom ga jij vanavond naar de dokter?"
"Omdat mama opnieuw een beetje ziek is."
"Ben je opnieuw ziek van te hard werken?
"Ja."
"Joepie!"
?!?
"Omdat mama opnieuw een beetje ziek is."
"Ben je opnieuw ziek van te hard werken?
"Ja."
"Joepie!"
?!?
dinsdag 15 juni 2010
Nieuw begin
Wat is 'later'?
A: Iets wat op je afkomt
B: Iets waar je naartoe gaat?
Sinds een paar dagen zeg ik terug B. Maar 'vroeger' achterlaten is veel lastiger dan je denkt!
A: Iets wat op je afkomt
B: Iets waar je naartoe gaat?
Sinds een paar dagen zeg ik terug B. Maar 'vroeger' achterlaten is veel lastiger dan je denkt!
donderdag 6 mei 2010
Brein!
zaterdag 6 maart 2010
woensdag 28 oktober 2009
Geef jezelf wat ruimte asjeblieft!
Ik weet uit ervaring dat, als je jezelf ruimte geeft in je hoofd, dat het telkens maar heel weinig tijd of moeite kost om stil te staan en even tot jezelf te komen. Uzelf eens zien doen. Gewoon zien. Zonder jezelf te bekritiseren. Zonder je te ergeren. Gewoon vaststellen waar je mee bezig bent, wat je aan het doen bent, wat er in jou gebeurt. En dat geeft enorm veel mogelijkheden. Je ziet veel meer mogelijkheden dan je anders zou zien. Maar die ruimte in je hoofd heb je eerst wel nodig om dat te kunnen ondervinden. Maar heel veel mensen vinden die ruimte niet. Of willen die ruimte niet maken. Of zien de mogelijkheden niet door de druk(te). Of geloven er niet in. En je kan het uitschreeuwen dat ze het moeten zien. Maar dat werkt duidelijk niet. Een saaie anti-stress-cursus is blijkbaar ook geen goed idee. Al was dat idee al een jaar oud. Hoewel. Ik denk dat toch een paar mensen een glimp hebben gezien van de mogelijkheden. Hey. Dat is dan toch dat. Niet? En sommige mensen moeten eerst eens 9 maanden met een burn-out thuiszitten. Vooraleer ze zichzelf die ruimte geven. Ik zou het iedereen willen besparen. But we can't change the world, can we?
donderdag 24 september 2009
Nog één week
Op 1 oktober ga ik het wagen: terug aan de slag. Zelfde job. Andere ik. Dat kan eigenlijk niet anders als ik terugkijk op het traject van de voorbije 8 maanden.
Gemengde gevoelens. Ik zou nog even van de vrijheid willen genieten. Ik zou nog zoveel nutteloze leuke dingen willen doen. Maar ik kijk er ook naar uit om me weer te kunnen engageren in de fantastische projecten die bij mijn job horen. Terug samenwerken met de collega's die me nog altijd heel dierbaar zijn. Helemaal opnieuw beginnen.
Soms vraag ik me af of dat wel kan: opnieuw beginnen. Soms ben ik wel nerveus of me dat wel zal gegund worden: een schone lei. Maar ik heb me voorgenomen dat ik in elk geval bij mezelf start met een blanco strafblad. De miskleunen van vroeger heb ik mezelf intussen wel vergeven. Ik blijf niet meer zo lang vasthangen in schuldgevoel of teleurstelling in mezelf. Ik ben er nogal gerust in dat ik er wellicht nooit losjes ga overgaan. Maar mijn wereld stort toch al niet meer in als er iets fout gaat. En als je ADHD hebt én een uitdagende job, loopt er al eens iets in het honderd. Dat was dus écht niet zo'n handige combinatie.
Nog één week toch een beetje genieten van de vrijheid. En van me gewoon thuis goed voelen. Nog één week deze periode afwerken die zoveel heeft veranderd en mogelijk gemaakt. Het lijkt even spannend als de eerste schooldag.
Gemengde gevoelens. Ik zou nog even van de vrijheid willen genieten. Ik zou nog zoveel nutteloze leuke dingen willen doen. Maar ik kijk er ook naar uit om me weer te kunnen engageren in de fantastische projecten die bij mijn job horen. Terug samenwerken met de collega's die me nog altijd heel dierbaar zijn. Helemaal opnieuw beginnen.
Soms vraag ik me af of dat wel kan: opnieuw beginnen. Soms ben ik wel nerveus of me dat wel zal gegund worden: een schone lei. Maar ik heb me voorgenomen dat ik in elk geval bij mezelf start met een blanco strafblad. De miskleunen van vroeger heb ik mezelf intussen wel vergeven. Ik blijf niet meer zo lang vasthangen in schuldgevoel of teleurstelling in mezelf. Ik ben er nogal gerust in dat ik er wellicht nooit losjes ga overgaan. Maar mijn wereld stort toch al niet meer in als er iets fout gaat. En als je ADHD hebt én een uitdagende job, loopt er al eens iets in het honderd. Dat was dus écht niet zo'n handige combinatie.
Nog één week toch een beetje genieten van de vrijheid. En van me gewoon thuis goed voelen. Nog één week deze periode afwerken die zoveel heeft veranderd en mogelijk gemaakt. Het lijkt even spannend als de eerste schooldag.
Abonneren op:
Posts (Atom)