Een heel nieuw hoofdstuk

Het diploma is op zak sinds vrijdag. Ik mag me nu landschapsarchitect noemen. Ik had enige tijd geleden stiekem gehoopt dat ik nu ook van alle gevolgen van mijn burn outs af zou zijn, maar dat is natuurlijk niet zo. Leven zonder faalangst zou voor mij betekenen dat ik alle uitdagingen en spannende dingen uit de weg zou moeten gaan. Dat is niet het pad dat ik heb opgezocht. Ik werk nu op een competitief ontwerpbureau met allerlei ambitieuse mensen en nipte deadlines. Dus (werk)stress zal nooit helemaal weg zijn uit mijn leven. Het grote verschil is dat ik me veel meer verbonden voel met mijn collega's, met mijn vrienden en met mijn familie. Mijn stress is dus nooit meer van mij alleen! Als ik terugkijk naar pakweg 4 jaar geleden, dan zit hier niet meer dezelfde ik en tegelijk toch wel. Die voorbije jaren zullen altijd een deel van mij zijn. Ik ben wie ik nu ben door wat ik heb meegemaakt. En het is goed.

Spannende tijden

Misschien even de blog-stilte verklaren: laatste examenperiode gaat van start en het is alweer super spannend of ik alle ontwerpjes en papers klaar krijg. En maandag start ik met mijn nieuwe job ... En dat dus allemaal tegelijk ... Het zijn spannende tijden!

Terug een moestuin!!!

Wim Lybaert is de Jeroen Meus en de Bartel Van Riet van de moestuin. In een artikeltje in de weekendkrant verheugt hij zich op een nieuwe oude gewoonte en misschien wel een blijvertje voor lange tijd: de moestuin! Misschien gaan wij dit jaar wel voor een 'vierkante-meter-moestuin' op ons koertje. Ik verheug me al op heerlijke aardbeien van eigen kweek!

Naar het artikel

Reminder to self

Aan al wie durft (een beetje is al genoeg)

Integraal overgenomen uit De Morgen, omdat geen woord teveel is, geen woord te weinig, omdat ik dit zelf had willen schrijven en je dit moet lezen, zo mooi. Bedankt Griet Op de Beeck. Ik hang aan uw rokken, ook in 't nieuwe jaar.

"Ik hou niet van deze tijd van het jaar. Te vroeg donker, te grote kou, te nadrukkelijk wegtikkende tijd, te veel zoete liedjes in de straten waar er leven is, te veel verplichte cadeaukoperij die niks te maken heeft met willen geven, te veel gelegenheidsnadenkers (dat is toch iets voor alle dagen, of tenminste de dagen waarop het er toe doet), te veel lege gesprekken op feesten waar je niet per se wou zijn, te veel in kleurig papier verpakte sokken onder kerstbomen, te veel opgewarmde diepvrieshapjes die eigenlijk naar niks smaken, te veel vuurwerk en te veel ongelukken met dat vuurwerk waar ze het dan in het journaal weer over moeten hebben, zoals over de kust bij mooi weer in die eerste zomerdagen, te veel mensen die denken dat ze zich eenzaam moeten voelen, omdat ze geloven dat die mensen met families rond de feestdis dat sowieso niet zouden zijn. En te veel zelfmoorden, overal, dat ook nog.

Maar net daarom denk ik nog heftiger dan anders: ons leven is van ons. Dus laten we leven – voluit en gretig – omdat we dat willen, en graag zien omdat we dat kunnen. Laten we beter leren weten. Laten we vergeten, laten we nooit vergeten. Laten we gaan tot ver voorbij dat ene punt, dat moment waarop we vrezen niet meer te kunnen, en laten we lief zijn voor wie dat nog niet kan. Laten we nietsontziend ontroerd raken. Laten we verleren hoe het moet, geloven dat het waar is, weten dat het zo niet verder kan. Laten we ons verbazen. Laten we nergens op voorbereid zijn. Laten we in goeie aarde vallen. Laten we ze openlaten: onze deuren, onze armen, onze geesten. Laten we mannen zijn uit veel kleine stukjes en vrouwen die ook eens durven niet te weten wat ze willen. Laten we slechte verliezers zijn, als het onszelf is die we kwijtgeraken. Laten we stilvallen, wegwaaien, terugkomen, opstaan, aanreiken, dromen, drinken en kussen. Laten we kussen. Laten we weten dat ja zeggen theoretisch altijd het mooist is en soms toch kiezen voor een nee, omdat we dat verdienen. Laten we stoppen met hopen en doen wat moet gebeuren om het te doen gebeuren. Laten we weten wat de feiten zijn en daar dan niet te veel rekening mee houden. Laten we afspreken dat geen enkele brug te ver is. Laten we onze geheimen harten koesteren, omdat Spinvis dat gezegd heeft. Laten we bekken openbreken. Laten we geen engelen zijn, maar als het kan toch ook geen duivels. Laten we mensen zijn. En helemaal onszelf worden, niet wie we denken dat anderen willen dat we waren. Laten we meezingen met de radio, ook als het een heel fout liedje is. Laten we alleen maar groene thee drinken als we dat echt lekker vinden. Laten we lopen tot we niet meer weten waar de straten zijn, en de luchten en het water. Laten we geloven dat het allemaal goud is wat blinkt. Laten we niet weten wat de grenzen zijn. Laten we redden wat er te redden valt, en diegene koesteren die daar meer moeite voor doen dan wijzelf. Laten we slapende honden keihard wakker maken. Laten we zacht zijn voor onze wilde harten, en ook voor dat van wie ons het dierbaarst is, en óók voor dat van die ene norse man op straat, die was vast gewoon even heel ongelukkig. Laten we weten wat we waard zijn. Laten we vasthouden wie dat verdient, laten we loslaten wie dat verdient. Laten we begrijpen wat de liefde is, laten we onthouden dat dat alles is, of toch bijna. Laten we durven. Driehonderdvijfenzestig dagen lang, en dan weer opnieuw.

Griet Op de Beeck"

Griet Op de Beeck is schrijfster van Vele hemels boven de zevende en werkt aan een nieuwe roman. Ze is columnist bij De Morgen en schreef deze 'Nieuwjaarsbrief'.

Warme wensen

Warme wensen voor 2014! Blijf gezond, geloof in jezelf en doe dat samen met de mensen die je lief hebt!

Brief aan Erika Van Thielen

Geachte mevrouw Van Thielen, beste Erika,
ik heb net je noodkreet in De Morgen gelezen. Tonen dat je kwetsbaar bent, vergt heel veel moed ... soms de moed der wanhoop, maar het blijft een sterk gebaar. En daar sta je dan. Je hebt aan de wereld laten weten dat het eigenlijk niet zo goed met je gaat. Het is eindelijk geen geheim meer. Eindelijk niet meer doen alsof. En mensen hebben dan, zeker bij bv's, het gevoel dat ze moeten reageren. Ik pleit schuldig trouwens. Ik heb een aantal commentaren gelezen op je stukje. Sommige mensen voelen mee, kennen het gevoel en laten dat merken. Dat zijn de 'warme dekentjes'. Sommige mensen hebben hun oordeel snel klaar. Dat zijn de 'koude douches'. En eerlijk, van sommige commentaren word ik zowaar 'mottig'. Ik sta er versteld van dat mensen nog altijd durven ontkennen dat burn-out een werkelijk probleem is. Ze menen dat je het maar zelf moet oplossen, je snel herpakken en klaar, dat je jezelf in nesten werkt, dat je niet moet zagen en blij zijn met je leuke snoet en een (redelijk) vaste job. Ik wou dat mensen hun mond hielden over iets waar ze geen benul van hebben. Hou dus je mond over burn-out als je'r zelf geen gehad hebt! Ik heb er drie gehad plus een depressie, dus ik weet waar ik het over heb!
We oordelen dus meteen over een ander, maar we kunnen nooit in hun schoenen staan. En eigenlijk doen we het allemaal. Ook jij en ik. Het lijkt zo eenvoudig, feedback geven die je medewerkers een boost geven dat ze er weer een tijdje tegenaan kunnen in hun veeleisende jobs. Hoe dat dan wel moet gebeuren, is echter niet voor iedereen hetzelfde. Sommigen hebben een diep gesprek nodig, anderen dan weer niet. Die worden van een diep gesprek alleen maar zenuwachtig. De ene heeft opbouwende kritiek nodig, de ander tilt aan elke reactie zo zwaar dat hij er ongelukkig van wordt. Sommigen willen enkel een klein schouderklopje, maar hoe doe je dat? Je kan ook niet van mensen aflezen wanneer feedback nodig is en wanneer niet. En ook de leidinggevenden hebben het gevoel dat ze langs alle kanten bevraagd en belaagd worden en daar zelden erkenning voor krijgen. Ik was namelijk zowel diegene met een burn-out als de leidinggevende die er niet in slaagde om zijn medewerkers een hart onder de riem te steken. Dat had heel ongelukkige medewerkers en collega's tot gevolg. En daar ging ik uiteindelijk aan kapot. Leidinggevenden zijn dus ook maar mensen. Oordeel niet, want je staat niet in hun schoenen.
Misschien is het voor jou op dit moment nog moeilijk om dat aan jezelf toe te geven, maar burn-out is een relationeel probleem, zoals Luk De Wulf jou al schrijft in zijn brief. Toen het voor mij eigenlijk te laat was om nog enigszins terug te kunnen keren naar mijn vorige werkplek, las ik zijn boekje 'Help, mijn batterijen lopen leeg!'. Ik had meteen het gevoel dat het boekje over mij ging. Het beschrijft zo herkenbaar en haarfijn hoe ikzelf in een burn-out was beland. Ik hoop dat je het boekje snel eens oppikt en doorleest. Het is niet dik. Dat valt wel mee. Wat mij betreft was het een eye-opener. Het is tegelijk een beetje confronterend, want het geeft ook aan welke je eigen rol is in het verhaal, en dat willen we niet altijd weten. Ik hoop dat je dat experiment eens wil doen. Geef het misschien, zoals ik, ook cadeau aan je leidinggevende. Ik hoop nog steeds dat het haar misschien in de toekomst kan helpen om mensen met een dreigende burn-out sneller te 'onderscheppen' en dan de juiste dingen te doen. Wie weet helpt het jou om de vicieuze cirkel waar je in belandt bent te doorbreken.
Ik kon uiteindelijk niet meer terug naar mijn werkplek, de relaties met mijn collega's en medewerkers waren te ver verziekt. Ik heb zelf ontslag genomen. Ik kon niet ontslagen worden, want ik had geen enkele slechte evaluatie. Maar ik voelde aan dat ik er niet 'opnieuw kon beginnen'. Of ik durfde niet, dat kan ook. Van die beslissing ondervind ik nog elke dag de financiële gevolgen. Maar ik ben intussen wel een veel rijker en rijper mens en dat pakt niemand mij af. Kop op, dus, je geraakt hier ooit weer door. Je brief is wellicht het begin van een heel veranderingsproces zowel bij jezelf als op je werkplek. Die klok draait niemand nog terug. En dat is goed. Geef dit proces alle kansen.
Zorg intussen goed voor jezelf en zoek systemen om regelmatig uit de mallemolen te stappen. En praat met mensen die je echt helpen, zowel met warme dekentjes als opbouwende kritiek. Ik hoop dat je weer snel de creatieve drive terugvindt die je nodig hebt om verder te gaan.
Tot kijk of hoors!
e

Remember to put the glass down sometimes!

Deze moeten we in het achterhoofd houden nu we 'vers uit vakantie' weer in de sleur stappen!

A psychologist walked around a room while teaching stress management to an audience. As she raised a glass of water, everyone expected they’d be asked the “half empty or half full” question. Instead, with a smile on her face, she inquired: “How heavy is this glass of water?” Answers called out ranged from 8 oz. to 20 oz. She replied, “The absolute weight doesn’t matter.

It depends on how long I hold it. If I hold it for a minute, it’s not a problem. If I hold it for an hour, I’ll have an ache in my arm. If I hold it for a day, my arm will feel numb and paralyzed. In each case, the weight of the glass doesn’t change, but the longer I hold it, the heavier it becomes.” She continued, “The stresses and worries in life are like that glass of water. Think about them for a while and nothing happens. Think about them a bit longer and they begin to hurt. And if you think about them all day long, you will feel paralyzed – incapable of doing anything.”

Remember to put the glass down.

Voor al wie ergens door moet ...

gevonden op: Whisper to me (http://inivyandintwine.tumblr.com/)

Tijd

Iedereen heeft wel eens het gevoel dat Tijd ons ontglipt. Op momenten van grote drukte en veel deadlines wordt het vloeibaar en glijdt het weg tussen onze vingers. Dan blijkt dat je toch net weer wat te lang hebt gelummeld en dus niks gedaan krijgt van de to-do-lijst. Ik sla dan altijd lichtjes in paniek en dan lukt er ineens niks meer. Het lijkt zo onoverkomelijk. Verloren Tijd is voor altijd weg. Je kan daar lang om treuren, maar dat maakt het alleen maar erger. Maar hoe draai je het roer om? Het helpt om dan de tijd tastbaar te maken. Ik heb mijn kookwekkertje weer bovengehaald en dat geeft na 25 minuten een alarm. Tijd om 5 minuten te stoppen, te ademen, iets drinken, iets eten, je voor te nemen waar je het volgende blokje aan gaat besteden. Het werkt nog steeds. En daar ben ik op dit moment heel blij mee!
Zie ook mijn berichtje over pomodori.

Smiling is contagious

Smile-Bot from We Are Matik on Vimeo.

On not being cool

Ik ben niet cool en nu weet ik waarom.

Happiness

http://zenpencils.com/comic/69-buddha-less-is-more/

If you want to sing out, sing out!

Best Procrastination Tip Ever

Deze heb ik gepikt van zenhabits.net
Geschreven door Leo Babauta.

Your first thought as you look at this article will be, “I’ll read this later.”
But don’t. Let the urge to switch to a new task pass. Read this now.
It’ll take you two minutes. It’ll save you countless hours.
I’ve written the book on ending procrastination, but I’ve since come up with a very simple technique for beating everyone’s favorite nemesis. It is incredibly easy, but as with anything, it takes a little practice.
Try it now:
Identify the most important thing you have to do today.
Decide to do just the first little part of it — just the first minute, or even 30 seconds of it. Getting started is the only thing in the world that matters.
Clear away distractions. Turn everything off. Close all programs. There should just be you, and your task.
Sit there, and focus on getting started. Not doing the whole task, just starting.
Pay attention to your mind, as it starts to have urges to switch to another task. You will have urges to check email or Facebook or Twitter or your favorite website. You will want to play a game or make a call or do another task. Notice these urges.
But don’t move. Notice the urges, but sit still, and let them pass. Urges build up in intensity, then pass, like a wave. Let each one pass.
Notice also your mind trying to justify not doing the task. Also let these self-rationalizing thoughts pass.
Now just take one small action to get started. As tiny a step as possible.
Get started, and the rest will flow.

Simpel, maar geniaal! En nu ga ik terug beginnen blokken.

http://zenhabits.net/tada/

Do what you can

Ik ben niet zo'n toffe stresskip. Tussendoor probeer ik me dit voor te houden in deze tijden van examenstress. Ik zal blij zijn als we drie weken verder zijn.

2012 was het jaar van de verzachting. 2013 mag meer zijn van hetzelfde ... Gelukkig Nieuwjaar, lieve mensen!!!
(met dank aan remainsimple.tumblr.com voor de foto)

Even serieus nu

Blijven lachen!!!!!!

Dit was ik ... nog niet zo gek lang geleden ... dat was niet om mee te lachen ... but now? I can't stop smiling!

Let's break up

Dankjewel Lisette van studiosoil!