Een heel nieuw hoofdstuk

Het diploma is op zak sinds vrijdag. Ik mag me nu landschapsarchitect noemen. Ik had enige tijd geleden stiekem gehoopt dat ik nu ook van alle gevolgen van mijn burn outs af zou zijn, maar dat is natuurlijk niet zo. Leven zonder faalangst zou voor mij betekenen dat ik alle uitdagingen en spannende dingen uit de weg zou moeten gaan. Dat is niet het pad dat ik heb opgezocht. Ik werk nu op een competitief ontwerpbureau met allerlei ambitieuse mensen en nipte deadlines. Dus (werk)stress zal nooit helemaal weg zijn uit mijn leven. Het grote verschil is dat ik me veel meer verbonden voel met mijn collega's, met mijn vrienden en met mijn familie. Mijn stress is dus nooit meer van mij alleen! Als ik terugkijk naar pakweg 4 jaar geleden, dan zit hier niet meer dezelfde ik en tegelijk toch wel. Die voorbije jaren zullen altijd een deel van mij zijn. Ik ben wie ik nu ben door wat ik heb meegemaakt. En het is goed.

Remember to put the glass down sometimes!

Deze moeten we in het achterhoofd houden nu we 'vers uit vakantie' weer in de sleur stappen!

A psychologist walked around a room while teaching stress management to an audience. As she raised a glass of water, everyone expected they’d be asked the “half empty or half full” question. Instead, with a smile on her face, she inquired: “How heavy is this glass of water?” Answers called out ranged from 8 oz. to 20 oz. She replied, “The absolute weight doesn’t matter.

It depends on how long I hold it. If I hold it for a minute, it’s not a problem. If I hold it for an hour, I’ll have an ache in my arm. If I hold it for a day, my arm will feel numb and paralyzed. In each case, the weight of the glass doesn’t change, but the longer I hold it, the heavier it becomes.” She continued, “The stresses and worries in life are like that glass of water. Think about them for a while and nothing happens. Think about them a bit longer and they begin to hurt. And if you think about them all day long, you will feel paralyzed – incapable of doing anything.”

Remember to put the glass down.

Voetjes omhoog

Vorige week werd ik 40 en kreeg ik dit reuzegrote schilderij van mijn allerliefste schatjes. Het herinnert me eraan af en toe mijn voetjes op tafel te leggen.
Dank je wel, lieve schatjes!

Littekens

“I know now that we never get over great losses;
we absorb them, and they carve us into different,
often kinder, creatures.”

― Gail Caldwell - Let's Take the Long Way Home -

Ach ja, Alles komt goed!

Het huis met de wilde wingerd

Ons vake en ons moeke hebben altijd (toch voor zolang ik het kan weten) in hun huis aan de Zammelseweg gewoond: het huis met de wilde wingerd. Dat is een bijzonder huis, moet je weten.

Er zijn heel veel kindjes groot geworden. In de eerste plaats natuurlijk onze ouders – hun eigen kinderen. Maar dat zijn lang niet de enige. Er zijn nog de kinderen van familie die tijdelijk bij in het huis woonde. En dan wij natuurlijk, hun kleinkinderen. Een hele hoop kinderen werden door ons moeke en vake opgevangen tot ze naar de papschool mochten.

Als we ziek waren, werden we extra verwend. Dan werd er altijd een beddeke gemaakt op de zetel met een fris laken, zachte kussens en een dekentje. Eigenlijk was ziek zijn toen nog behoorlijk zalig.

Soms mochten we eens blijven slapen. Dan maakte onze va net voor we naar boven gingen een portie warme botermelk met goed veel bruine suiker – of was dat toch ons moe, dat weet ik eigenlijk niet meer. Het was in elk geval lekker! En ’s morgens las onze va dan voor uit De Witte. Vooral dat stuk over het zout op de patatten. De geur van dat boek zal ik nooit vergeten.

We hebben er allemaal ook veel geleerd. Ik heb er bijvoorbeeld leren breien. Van onze va nog wel! Sjotten tegen de garagepoort was dan weer iets voor de jongens. Gelukkig was ze heel stevig, die poort, want er werd serieus hard getrapt. En onze va maar zeggen dat ze met rechts én met links moesten leren sjotten.

Op feestdagen was het druk in huis. Met de kermis stond de bank op de stoep en kwamen de foorgangers buurten. Er waren natuurlijk frikadellen met kriekskes. De liefde ging heel vaak door de maag bij ons moeke en vake, bedenk ik nu. Met Kerstmis werden tafels en stoelen erbij gesleurd en zaten we gezellig te genieten van het lekkere eten. Er was natuurlijk altijd veel te veel. Te weinig zou een ramp geweest zijn.

Er werd niet alleen gespeeld of gegeten of gefeest, maar ook keihard gewerkt. Ik heb er vaak op tafel gestaan. Om een rokske af te laten spelden wel te verstaan. Dan stond er dagenlang een naaimachine op tafel en werkte ons moe tot het klaar was.

Onze va was de meubelmaker: een salon, een bureau, een boekenrek, een kleerkast. Niet kapot te krijgen, trouwens. Een kastje of stoel in de verf zetten voor op kot? Vake liet zien hoe het moest.

Fietsen maken kon hij gewoon niet laten. Had er toevallig een wildvreemd kind een lekke band voor de deur, dan plukte onze va het manneke van’t straat en na school stond dat fietske geplakt, gekuist en gesmeerd klaar om terug naar huis te fietsen. “Hij bolt terug gelijk niks!”

Den hof dat was nog een ander paar mouwen. Ons moeke had altijd wel iets moois gezien in de tuinboekskes. Onze va realiseerde haar plannen, weliswaar af en toe met hoorbaar protest. Hij hield altijd wel een stukske groentenhof: prei, selder, kolen, sla. Hij had er zijn werk mee en het moest vooruitgaan. En de oogst werd gedeeld met de buren en de familie. Het is nog altijd een heel schoon hofke. Ik had nog graag geweten hoe je’t allemaal deed.

Ach, het laat zich eigenlijk nogal gemakkelijk samenvatten. Je kon er ALTIJD binnenvallen. Als er goed of slecht nieuws was, als je met iets zat of gewoon passeerde of als je even aandacht nodig had, zomaar. Je kon er komen schuilen. Was dat toevallig rond etenstijd: dan werd er een bord bijgezet. Zo rond half vier: “Ik zal eens koffie zetten. Zie maar of er nog iets in ‘de doos’ zit.” Dat was dan de koekendoos. En in de zomer als je met de kinderen binnensprong: “Een gini-ke? Pak maar één in de kelder.” De glazen wisten we staan. De kindjes zag onze va het liefst elke keer ze in de buurt waren. Hij genoot ervan ze flink te zien groeien (en dat ze hun bord leeg aten). Hij hield het allemaal in’t oog.

In het huis met de wilde wingerd is lief en leed gedeeld, koffie gedronken, gekibbeld ook, en hebben onze va en ons moe een massa werk verzet. We waren er allemaal thuis en op ons gemak, want ze zagen ons graag, daar twijfelden we niet aan. Er staan foto’s van ons allemaal op de schouw. Die staat intussen behoorlijk vol.

Zelfs nu ons moeke én ons vake er niet meer zijn, ademt alles in het huis nog steeds die vertrouwde warme sfeer. Het is wel een beetje vreemd, alsof het in de muren en de meubels en spulletjes is gekropen. Maar dat is het niet. Die warmte zit nog in elk van ons en in al die goeie herinneringen. Die hebben we van hun gekregen. En dat gevoel gaat nooit meer weg.

Voor mijn vake (1921-2012)

Voeg je bij het Open Flater Front!

Doe gerust je eigen verhaal bij elza. Ik sta er ook tussen! Lang leve de imperfectie!

I feel like dancing!

The battle of life

Verdacht vlot

Dat ging verdacht vlot vanmorgen. Tot ik merkte dat ik mijn handtas - en dus huissleutel - vergeten was. Een beetje achterdocht kan op maandagmorgen toch wel nuttig zijn ...

Kleine appeltjes

Ik krijg regelmatig een flashback aan tafel. Om een voor mij onverklaarbare reden bleef ik altijd als laatste zitten met mijn bord. Nog bijna vol. Dat beeld zit links van mij. Aan de rechterkant zit iemand helemaal opgevouwen, helemaal onderuit en met haar knieën boven tafel. En ik hoor mijn mama dan zeggen: "Knieën onder tafel!"

The point of no return

Ik sta ervan versteld hoe alles stuk voor stuk in de plooi valt. Waar vorig jaar elke aanpassing of verandering nog heel veel moeite kostte, volgt alles zich nu in snel tempo op. Nog heel vaak met vallen en opstaan, maar het is meer dansen dan krabbelen, meer turnen dan sukkelen. Zo anders, maar nog steeds dezelfde. Niet vergeten: af en toe eens stilstaan en omkijken. Blijven zien waar we vandaan komen en waar we nooit meer naar terug gaan.

Gelukkig Nieuwjaar!

Het is pas Nieuwjaar als de Wiener Philharmoniker de huiskamer binnen walst. Kwestie van niks te moeten zeggen en alleen maar luisteren. Wat wel zo handig is met het onvermijdelijke katergevoel na die onherroepelijk te korte nacht. En daar ontsnapt Bob dus ook niet aan.

Pudding

Kuiltje graven. Afdakje maken. De boel ondergraven. Toen regende het wat extra korreltjes. En viel het dakje in.

De waan van de dag?

Eventjes bijgelezen bij mijn collega-bloggers. Er is nogal wat getikt de laatste dagen. En dan vergeten waarover ik zelf weer wou schrijven. Waar zijn die grote inzichten in de waan van de dag? Ze komen en gaan. En nu even vooral dat laatste.

De God van Kleine Dingen

"In die vroege, vormeloze jaren, in het prille begin van hun geheugen, toen het leven nog vol Begin was, zonder Einde, en Alles Voor Altijd was, dachten Esthappen en Rahel aan hun tweeën samen als Ik en Mij, en aan zichzelf afzonderlijk als Wij en Ons. Alsof ze een heel speciaal soort Siamese tweeling waren, lichamelijk gescheiden, maar met een gezamenlijke identiteit."
uit: Arundhati Roy, De God van Kleine Dingen, Prometheus

Eternal sunshine

Oh my darlin', Clementine. Ik denk dat je adhd hebt. En wat ben je fantastisch. "Ach, je kent me. Impulsief, hè!"
(Eternal sunshine of the spotless mind)

Dromen

Ik heb de laatste dagen ADHD-dromen. Nu mijn ADHD overdag toch een beetje beter onder controle is, breekt me 's nachts het angstzweet uit. Ik droom dan dat ik me laat meeslepen in één of andere activiteit en dan helemaal mijn andere afspraken vergeet. Een zucht van opluchting vanmorgen dat ik mijn afspraak met de kapper dan toch niet had gemist.

Basis

Sinds twee weken heb ik een fundamenteel zelfvertrouwen gevonden zoals ik het nog nooit in mijn leven heb ervaren. Ik ben nu eindelijk ervan overtuigd dat ik in wezen echt wel ok ben. En dat ik altijd op die basis kan terugvallen. Er zijn een heel aantal dingen waaraan ik niet moet twijfelen. Dus bij een tegenslag blijft dat altijd nog overeind. Vroeger kreeg het minste akkefietje mij volledig aan het wankelen. Maar ik merk dat ik me aan dit zelfvertrouwen wel regelmatig moet herinneren. Het gaat niet vanzelf. Hiervoor heb ik elke dag een beetje tijd voor mezelf nodig, zodat ik het niet vergeet hoe het voelt om mijn eigen beste vriendin te zijn.

Voetjes op de grond

Soms draait het echt nog wel in het honderd. Vandaag bijvoorbeeld.
Is dat vervelend? Ja.
Is dat erg? Nee!
Het houdt me allert.