Een heel nieuw hoofdstuk

Het diploma is op zak sinds vrijdag. Ik mag me nu landschapsarchitect noemen. Ik had enige tijd geleden stiekem gehoopt dat ik nu ook van alle gevolgen van mijn burn outs af zou zijn, maar dat is natuurlijk niet zo. Leven zonder faalangst zou voor mij betekenen dat ik alle uitdagingen en spannende dingen uit de weg zou moeten gaan. Dat is niet het pad dat ik heb opgezocht. Ik werk nu op een competitief ontwerpbureau met allerlei ambitieuse mensen en nipte deadlines. Dus (werk)stress zal nooit helemaal weg zijn uit mijn leven. Het grote verschil is dat ik me veel meer verbonden voel met mijn collega's, met mijn vrienden en met mijn familie. Mijn stress is dus nooit meer van mij alleen! Als ik terugkijk naar pakweg 4 jaar geleden, dan zit hier niet meer dezelfde ik en tegelijk toch wel. Die voorbije jaren zullen altijd een deel van mij zijn. Ik ben wie ik nu ben door wat ik heb meegemaakt. En het is goed.

Vertaling

... quasi perfecte vertaling van 'eventjeswicht'!

Life is een beetje te hectisch (maar o zo boeiend!) op dit moment om veel tijd te maken voor het blogje, maar zo af en toe kom ik nog wel eens piepen.

Dikke zoen!!!

Finally being myself (I think)

When you are born a lotus flower, be a beautiful lotus flower, don't try to be a magnolia flower.

If you crave acceptance and recognition and try to change yourself to fit what other people want you to be, you will suffer all your life.

True happiness and true power lie in understanding yourself, accepting yourself, having confidence in yourself.

Thích Nhất Hạnh

Merci Ann (alleskomtgoedann)

Terug een moestuin!!!

Wim Lybaert is de Jeroen Meus en de Bartel Van Riet van de moestuin. In een artikeltje in de weekendkrant verheugt hij zich op een nieuwe oude gewoonte en misschien wel een blijvertje voor lange tijd: de moestuin! Misschien gaan wij dit jaar wel voor een 'vierkante-meter-moestuin' op ons koertje. Ik verheug me al op heerlijke aardbeien van eigen kweek!

Naar het artikel

Sterrenhemel

Gisteravond werd ik gekust onder een stralende sterrenhemel ... in de plensende regen. Dat kan alleen maar op de Dageraadplaats.

What a lovely summer!

Mr Gwyn

Lezen is iets voor de zomer. Alleen dan kan ik me lang genoeg laten wegglijden in een verhaal. Veel eerder dan anders heb ik nu al mijn eerste boek uit (meestal duurt het een maand of wat). Mr Gwyn van Alessandro Baricco doet de reputatie van de auteur (en de vertaalster Manon Smits!) alle eer aan. Het gegeven is even bizar als intrigerend, de taal wondermooi en zorgvuldig gekozen (en vertaald!), geen woord teveel, geen woord te weinig. Kortom: opnieuw een pareltje!
Op de koop toe gaat het over mensen echt zien zoals ze zijn: een heel verhaal.
Van dezelfde auteur gelezen:
- Zijde
- Oceaan van een Zee
- Land van Glas

Geslaagd

Het was een geslaagd jaar. Het is te zeggen: mijn punten zeggen dat het zo was. Mijn tweede jaar Landschaps-en Tuinarchitectuur zit erop. Nu is het een paar maanden recupereren. Het zal nodig zijn om nog zo'n jaar aan te kunnen ... It wasn't easy but it was worth it!

Kwetsbaarheid

Vandaag herontdekte ik Brené Brown. Naar het volgende filmpje kregen jullie lang geleden al eens een link.



Hier is nog eentje voor wie van deze fantastische 'research-storyteller' geen genoeg krijgt.



En nu is er blijkbaar ook nog een boek: De kracht van kwetsbaarheid

Even iets moois tussendoor!

http://www.npr.org/event/music/176171560/boy-a-charming-little-number-called-little-numbers?autoplay=true%2F

Voetjes omhoog

Vorige week werd ik 40 en kreeg ik dit reuzegrote schilderij van mijn allerliefste schatjes. Het herinnert me eraan af en toe mijn voetjes op tafel te leggen.
Dank je wel, lieve schatjes!

Smiling is contagious

Smile-Bot from We Are Matik on Vimeo.

On not being cool

Ik ben niet cool en nu weet ik waarom.

Happiness

http://zenpencils.com/comic/69-buddha-less-is-more/

If you want to sing out, sing out!

not knowing

gelezen op http://mnmlist.com

These days, nearly everything we want to know is a few keystrokes away, almost instantly gratifying our desire to know something.

What’s the weather like outside? Do a quick check of your weather app. Who the heck is Gabriel Garcia Marquez? Ask Wikipedia. Who is the lead boy actor in Wes Anderson’s Moonrise Kingdom? Search IMDB.com. Google, Reddit, Facebook, Twitter, et al will tell you anything you want to know, right now.

Isn’t that incredible? Just 20 years ago, that was unthinkable. If you wanted to know something, you might turn on the TV and hope to get lucky, or look in your encyclopedias (if you had them) and hope to get lucky, or go to the library and hope to get lucky. Most of the time, you had to settle on not knowing.

One of the things I’ve noticed from turning off my computer periodically throughout the day (I work in 30-minute chunks), is that when the computer is off, I often think of a question I want answered — and my first instinct is to go to the computer and search. I’d know in like 4 seconds!

But then I pause, and examine that urge. Is it a true need, to know right now? Can I not wait 30 minutes, or even a few hours, or a day? Of course I can. It’s not a matter of life or death, or national security, or anything important really.

And so I stop myself, and make a note to look it up later. Then I notice something else interesting: not knowing is a strange phenomena to me, now. Not knowing is something I am not familiar with. OK, sure, there are a gazillion things I don’t know, every moment of my life, but when I want to know something, I will usually know, really really quickly. Now I don’t know something I want to know, for at least half an hour, sometimes more.

And then I realize: this is a strange freedom. Not knowing something means I am walking around blind, without a direct path, and I must live with that, work with that. It’s interesting. It’s a different way of living. How our ancestors must have lived! (Or, you know, me in the early 90s.)

Not knowing isn’t bad. It’s just different. And really, I think there’s something minimalist about it. Let’s let go of the need to know, every second of the day, and let our minds wander around in the dark for abit.

The art of the imperfect

Wat is er beter dan een goeie TEDx om het jaar mee te starten? Ik wens je een inspirerend jaar vol imperfecties!

Merry Christmas!

Even ertussenuit

Gisteren mocht ik met mijn achternichteke Eva Maria naar de boekvoorstelling van Zo geknipt van Sanne Vanautgaerden (eloleo) en Riet Van de Walle (Leven met Liv). We hebben uren gebabbeld, natuurlijk veel in boeken gesnuffeld, glaasje bubbels gekregen en het was geweldig gezellig!!!! Dikke dank-je-wel-zoen!
BTW Zij moet niet onderdoen met haar blogje.
(http://byevamaria.blogspot.be)

Please be smiling from ear to ear!

Gewoon om eens goed te lachen: 'I can not contain my excitement!'