En dan gaat het dus fout

Over hoe het soms fout gaat ... en daarna weer beter! Heel authentieke getuigenis over burn-out door Chris Van den Abeele, wiens stem elke radio1 luisteraar nog steeds herkent uit de duizend!

En dan gaat het dus fout from mediarte on Vimeo.

Nutteloos

Af en toe passeert hier een dosis schaamte en jaloezie. Meestal niet lang na mekaar in willekeurige volgorde. Met die emoties kan ik maar weinig. Wellicht omdat ze jezelf zo vergelijken met iemand die beter (succesvoller, gelukkiger, gemakkelijker, ...) zou zijn of iets dat beter zou zijn geweest. Daar zit weinig zelfvertrouwen in. Wat heb je daar nu aan? Wat moet ik daar nu mee? Voorlopig heb ik geen idee. Maar het is er wel. Zo af en toe.

Schermen

Mensen die je niet goed (meer willen) kennen, hebben vaak een beeld van je dat niet helemaal overeenkomt met wie je bent. Dat geeft allerlei moeilijkheden en vooral veel verdriet. Ik probeer hardnekkig te bewijzen dat ik zo niet ben. Uiteindelijk geef je dat op, want er gebeurt altijd wel iets dat hun beeld bevestigt. Hoe harder je probeert, hoe meer kans dat dat voorvalt. Je bent niet echt jezelf als je heel hard je best doet om je beste zelf te zijn. Evengoed zijn er mensen die je wel goed (willen) kennen zoals je bent. En zij zien ook dat telkens weer bevestigd, want bij hen bén je gewoon jezelf.

Telkens ik geconfronteerd wordt met mensen van de eerste categorie doet dat geweldig zeer. Hoe hard ik ook probeer om naast het beeld te stappen en vriendelijk te zwaaien: "Joehoe, hier ben ik, zoals ik echt ben (hou van mij?!?)" ... het lukt niet om dat beeld uit te wissen. Om moedeloos van te worden. Dan loopt mijn energievat gelijk helemaal leeg. En dat is gewoon zonde!
Ik ga eens iets nieuws proberen. Ik zet in mijn hoofd dat beeld dat zij hebben als een scherm een eind van me af. Als zij dat beeld willen zien, dan doen ze maar. Als ze me zo willen onthouden, laat dat beeld daar dan maar staan. Ik doe intussen aan mijn kant gewoon verder mijn ding. En als die mensen me alsnog terug of beter willen leren kennen, dan mogen ze altijd het beeld opzij zetten en eens zwaaien. En ik beloof dat ik dan (nog steeds) vrolijk zal terugzwaaien.
Ik hoop dat het werkt.

Zalige Kerstfeesten?

Zoals gewoonlijk zijn deze dagen in de familie Eventjeswicht een 'beetje' overladen. We hebben al twee (en ikzelf al drie!) heel leuke feestjes achter de rug op evenveel dagen en vanmiddag volgt er nog eentje. Daarna een korte pauze van drie dagen en beginnen we opnieuw te schransen. Ik zou ze stuk voor stuk niet willen missen, maar het is eerlijk gezegd alles bij elkaar nogal veel.
Als leuk intermezzo hadden we vanmorgen toegezegd om met kleine man naar een voetbaltoernooi te gaan. Iets actief ontspannend tussen het feesten door. Het paste nog net binnen de planning. Maar vroeg opstaan en alweer de hele dag op schok is er duidelijk voor ons allemaal veel te veel aan. Zoonlief zegt al twee dagen heel duidelijk dat hij er geen zin in heeft. Vanmorgen kwam de wekker voor iedereen veel te vroeg. We konden twee dingen doen: doorgaan tegen beter weten in en hopen dat het meevalt (maar straks gegarandeerd moe aan het feest beginnen en morgen helemaal uitgeput zijn van het kerstweekend); of het signaal ernstig nemen en de plannen aanpassen. Bij het eerste moet je de Anderen niet teleurstellen, want alles verloopt volgens plan. Het tweede is duidelijk hetgeen we Zelf nodig hebben. Nog vooraleer aan een grote ochtendscène te beginnen hebben we de boel afgebeld. Ik laat mijn lievelingen vanmorgen zalig uitslapen. En vanavond na het feest gaan we gewoon lekker vroeg naar huis. Misschien zullen we het ooit eens leren om onszelf wat ademruimte te geven tussen de feesten. En anders hoop ik dat onze kinderen het op deze manier wel zullen leren. Het moet zalig blijven, hè!
Ik wens iedereen een zalige Kerst: de warmte, het gezellig samenzijn, de liefde en vriendschap, een sterke gezondheid voor jou en al jouw dierbaren. En dat je mag leren doen wat nodig is om het ook zo te houden. Het is je gegund, van ganser harte!!!

Een scène goed besteden

Als er een scène op komst is, kun je nog proberen om er omheen te fietsen, maar vaak moet het er toch gewoon van komen. De aanleiding vanmiddag voor de grootste scène sinds maanden was enorm banaal. Maar het was al snel duidelijk dat er geen ontkomen aan was. Op zo'n moment is het van cruciaal belang om de scène goed te benutten. Als je er toch doorheen moet, dan maar all the way. Scènes dienen namelijk om van te leren. Dat laatste geldt trouwens voor moeder én kind. 

Onze kleine man wou geen warm eten vanmiddag, maar zijn vertrouwde boterhammen. Al waren het lekkere worsten met stoemp. Dat maakte allemaal niet uit. Hij moest en zou boterhammen eten. Eten wat op tafel staat, bleef ik herhalen. Net een plaat die bleef hangen. We deden time-out, probeerden daarna nog eens zonder succes, nog eens time-out, huilen, smeken, hij kreeg me niet overhaald. Ik moet een enorm vertrouwen uitgestraald hebben. Dat was niet zozeer vertrouwen dat ik het zou halen, maar eerder vertrouwen dat hij wel uit z'n scène zou geraken. Uiteindelijk ging de storm liggen en daarna was onze jongen gewoon zijn eigen flinke zelf  ... op nog een paar grote snikken na. Hij heeft nog twee borden worst met stoemp gegeten. En vond het nog lekker ook.

Dat was nog eens een goed benutte scène. Nu kunnen we er weer tegen tot het eind van het jaar. Hoop ik.

Tot je knieën in de modder

Het leven draait NIET om de WOW-momenten, het ultieme ZEN-gevoel op je meditatiekussen, de dagen dat ALLES gesmeerd verloopt. Het gaat WEL over tot je knieën in de MODDER zitten ploeteren. Wil je gelukkig zijn dan moet je net DAT voor lief nemen. Het LIJKT alleen maar zo dat een ander nooit kniediep onder de smurrie zit. Want WE PLOETEREN ALLEMAAL!

I feel like dancing!

Ik loop hier heel de dag te zingen

Dirty Dancing - Final Dance - Time of my Life door Schutzengerl1205

Als je iemand voorbij ziet rijden met het raampje open, schaamteloos luid meekwelend met Radio Nostalgie ... dan ben ik dat misschien wel. Ze zitten aan dag 9 van hun 10 days of 80's en ik zing die nummers van 1988 stuk voor stuk mee. Het was de tijd van cassetjes opnemen van de top 30, dus die nummers zitten in mijn geheugen gebrand. Ik was toen 15. In mijn dromen was ik Jennifer Grey en in realiteit een echte bakvis. En ik heb nu The time of my life (Bill Medley & Jennifer Warnes)!

Pokémon voor dummies

"If your Active Pokémon has lots of damage counters on it, you might want to retreat it and bring in one of the Pokémon on your Bench to fight instead. But on most turns, you probably will not retreat.
To retreat your Active Pokémon, you must discard one Energy from it for each * listed for its Retreat Cost. If there are not any * for its Retreat Cost, it retreats for free. (You will read more about costs in the "Attack!" section.- gelukkig maar -) Then you can switch it with a Pokémon from your Bench. Keep damage counters, Evolution cards, and Energy cards (other than the ones you had to discard) with each Pokémon when they switch.
A Pokémon that is Asleep or Paralyzed cannot retreat.
When your Active Pokémon goes to your Bench (wether it retreated or got there some other way), some things about it do go away - Special Conditions (Asleep, Burned, Confuses, Paralyzed, and Poisoned) and anything else other than damage, that might be the result of an attack some Pokémon made earlier.
If you retreat, you can still attack that turn with the new Active Pokémon."

En nu snappen we er alles van...

3...2...1...Let it rip!

Er wordt hier hevig gebattled. De tollen vliegen ons om de oren.  Onze zoon wordt vandaag 7 en is sinds zijn feestje van gisteren helemaal uitgerust met 'beyblades'. Wie zal het halen? Wie is de sterkste? Pegasus of Leone?

Eén om te onthouden

Als ik het goed begrijp ... snap ik er niks van!
(onze dochter vorige zondag!)

Natuurlijke samenstelling

Als je in de stad woont, moet je de natuurgeluiden zelf componeren. Klik op de foto voor de soundtrack bij de foto. Lijkt me fijn om bij te mediteren. En maak daarna je eigen natuurlijke samenstelling op naturesoundsfor.me.

Letters!

Dit is grappig. Klik op de link en maak je eigen tekst!

An awesome book

En dit is het eerste boek van Dallas Clayton. Opdat niemand zou stoppen met dromen. Awesome guy!
(op de site moet je onderaan de balk verschuiven om alle pagina's te bekijken)

Brief aan Tom Naegels

Geachte heer Naegels, beste Tom,
Ik was vandaag in jouw buurt. Dat is de buurt van de Statiestraat in Berchem. Ik had namelijk net een uur 'onderduiken in de Bib' achter de rug en was op weg naar huis. Sinds kort probeer ik zo veel mogelijk te voet te doen. Tenminste als het maximum een half uur stappen is. Niet dat ik een groene ben. Die pretentie heb ik niet als kilometervreter. Ik heb een tekort aan vitamine D dus ik moet buiten op doktersvoorschrift. En de band van mijn fiets is plat. Op wandel dus in één van de gezelligste buurten van Berchem. De bespaarde luchtvervuiling is maar een prettig neveneffect.
Op de terugweg naar huis wou ik liever niet opnieuw langs de grote graafmachines van de Driekoningenstraat manoeuvreren. Dus achterom dan maar.  Ik ken weinig wijken in Antwerpen waar zo veel mensen een zitbank op de stoep voor de deur hebben staan als in jouw buurt. Zoals bij ons va en moe vroeger met de kermis. En met het prille lentezonnetje van deze middag leek het of de straten me met open armen wilden ontvangen.
Ik herinner me dat je daar ooit eens een stukje over hebt geschreven. Ik weet al niet meer waar of hoe. Over de warmte van je veelkleurige buurt. Ik dacht dus: 'Hier woont Tom Naegels ergens. Ik kan het geloven dat hij hier graag is!' Gevolgd door wat gefilosofeer over de romantiek van het schrijverschap en de bedenking dat het in realiteit wellicht niet zo simpel is om de kost te verdienen als auteur.
Je hebt de verbazing op mijn gezicht gelezen toen ik je ineens van je fiets zag springen aan de glascontainer. Een blik van eenzijdige herkenning. Zag je misschien mijn intentie om heel enthousiast goeiedag te zeggen en dat ik die neiging gelukkig nog net kon bedwingen. Ik zag bij jou even vertwijfeling. Ken ik die vrouw? En dan vastberadenheid: weer zo'n madam die mij kent van tv. We keken allebei weg van elkaars ongemakkelijke situatie. En gingen verder met wat we aan het doen waren. Jij: glazen in de container kletsen. Ik: verder stappen naar mijn Groenenhoek. Ook veelkleurig. Minder openhartig, vrees ik.
Dus bij deze, alsnog, beste Tom Naegels, een goeie dag gewenst! Het was fijn je te ontmoeten.
Vriendelijke groeten
eventjeswicht

Huisvlijt

Geen kat die weet wat het nut is van zo'n tasje, maar ik ben toch trots op alweer een heerlijk nutteloos object dat ik ineen geprutst heb.

Bart Peeters beluisteren kan ernstige gevolgen hebben ... (1)

- Mama?
- Ja?
- Een kalashnikov is dat een slecht zanger?
- ?!?

Koningin Elisabeth

Ik kijk net naar de uitzending over het concours op canvas. Ik ben dol op pianomuziek. Maar waarom trekken die pianisten altijd zo'n rare snoeten? Of is dat nodig om zo subliem te spelen? Als je erop begint te letten schakel je over op Klara. Het is niet om aan te zien. Gelukkig draait het om de muziek en niet om het zicht. En doet dit dus gewoon niet ter zake.

Pyjama

Ons meisje:
Lieve krijgt een pyjama
Lieve krijgt een pyjama
Lieve krijgt een pyjama
Verscheur me
...
Van Gorki

Lief voor jezelf

Vandaag 'Opgemerkt' door Cathérine Ongenae in De Morgen Wax (ga die krant kopen, want die snoodaards zetten de leukste artikels niet online):
"(...) Een mens kan zichzelf wijsmaken dat ze er beter van wordt af en toe hard te zijn voor zichzelf, maar echte wijsheid begint zoals geweten met zelfkennis. Dus in plaats van weer eens nieuwe doelen te stellen aan de hand van de 'zo moet je leven'-tips die niet op mijn leven slaan, heb ik besloten om komaf te maken met de dingen waar ik niets aan heb en ze te vervangen door aangenamere varianten. Waarom zou ik ook tussen freaky sportfanaten in een geklimatiseerde ruimte gaan staan als ik gratis en voor niets met de fiets de natuur in kan? Daar kom je tenminste af en toe nog een terras tegen om gezellig op uit te puffen. Soms moet een mens gewoon lief zijn voor zichzelf. ...