Over hoe het soms fout gaat ... en daarna weer beter! Heel authentieke getuigenis over burn-out door Chris Van den Abeele, wiens stem elke radio1 luisteraar nog steeds herkent uit de duizend!
En dan gaat het dus fout from mediarte on Vimeo.
Posts tonen met het label recupereren. Alle posts tonen
Posts tonen met het label recupereren. Alle posts tonen
vrijdag 2 mei 2014
dinsdag 11 maart 2014
Terug een moestuin!!!
Naar het artikel
zaterdag 11 januari 2014
dinsdag 17 december 2013
woensdag 4 december 2013
Eindeloze milde open ruimte
Soms word je geconfronteerd met kwaadheid en verdriet van iemand die je graag ziet. En dan krijg je soms ook eens een mep in het gezicht terwijl je niet wist dat die eraan kwam. Dan heb je in eerste instantie de neiging om terug te slaan en te vechten, je te verdedigen of echt meppen waar het zeer doet. En dat leidt dan vaak tot steeds maar meer kwaadheid en verdriet. Deze actie en reactie drijft mensen uit elkaar, terwijl ze elkaar juist nodig hebben in moeilijke tijden. Als je die mep in het gezicht kan zien als noodkreet, als blijk van de onderliggende ellende, kan je makkelijker doen wat écht helpt op dit moment: een eindeloze veilige en milde open ruimte maken waar dat verdriet en die kwaadheid een plek kunnen krijgen. En die mens waar je van houdt eens goed vastpakken, want eigenlijk is het dat wat hij of zij nodig had. En dit is eindeloos eenvoudig en eindeloos moeilijk tegelijk. Maar het kan.
zondag 13 oktober 2013
Brief aan Erika Van Thielen
Geachte mevrouw Van Thielen, beste Erika,
ik heb net je noodkreet in De Morgen gelezen. Tonen dat je kwetsbaar bent, vergt heel veel moed ... soms de moed der wanhoop, maar het blijft een sterk gebaar. En daar sta je dan. Je hebt aan de wereld laten weten dat het eigenlijk niet zo goed met je gaat. Het is eindelijk geen geheim meer. Eindelijk niet meer doen alsof. En mensen hebben dan, zeker bij bv's, het gevoel dat ze moeten reageren. Ik pleit schuldig trouwens. Ik heb een aantal commentaren gelezen op je stukje. Sommige mensen voelen mee, kennen het gevoel en laten dat merken. Dat zijn de 'warme dekentjes'. Sommige mensen hebben hun oordeel snel klaar. Dat zijn de 'koude douches'. En eerlijk, van sommige commentaren word ik zowaar 'mottig'. Ik sta er versteld van dat mensen nog altijd durven ontkennen dat burn-out een werkelijk probleem is. Ze menen dat je het maar zelf moet oplossen, je snel herpakken en klaar, dat je jezelf in nesten werkt, dat je niet moet zagen en blij zijn met je leuke snoet en een (redelijk) vaste job. Ik wou dat mensen hun mond hielden over iets waar ze geen benul van hebben. Hou dus je mond over burn-out als je'r zelf geen gehad hebt! Ik heb er drie gehad plus een depressie, dus ik weet waar ik het over heb!
We oordelen dus meteen over een ander, maar we kunnen nooit in hun schoenen staan. En eigenlijk doen we het allemaal. Ook jij en ik. Het lijkt zo eenvoudig, feedback geven die je medewerkers een boost geven dat ze er weer een tijdje tegenaan kunnen in hun veeleisende jobs. Hoe dat dan wel moet gebeuren, is echter niet voor iedereen hetzelfde. Sommigen hebben een diep gesprek nodig, anderen dan weer niet. Die worden van een diep gesprek alleen maar zenuwachtig. De ene heeft opbouwende kritiek nodig, de ander tilt aan elke reactie zo zwaar dat hij er ongelukkig van wordt. Sommigen willen enkel een klein schouderklopje, maar hoe doe je dat? Je kan ook niet van mensen aflezen wanneer feedback nodig is en wanneer niet. En ook de leidinggevenden hebben het gevoel dat ze langs alle kanten bevraagd en belaagd worden en daar zelden erkenning voor krijgen. Ik was namelijk zowel diegene met een burn-out als de leidinggevende die er niet in slaagde om zijn medewerkers een hart onder de riem te steken. Dat had heel ongelukkige medewerkers en collega's tot gevolg. En daar ging ik uiteindelijk aan kapot. Leidinggevenden zijn dus ook maar mensen. Oordeel niet, want je staat niet in hun schoenen.
Misschien is het voor jou op dit moment nog moeilijk om dat aan jezelf toe te geven, maar burn-out is een relationeel probleem, zoals Luk De Wulf jou al schrijft in zijn brief. Toen het voor mij eigenlijk te laat was om nog enigszins terug te kunnen keren naar mijn vorige werkplek, las ik zijn boekje 'Help, mijn batterijen lopen leeg!'. Ik had meteen het gevoel dat het boekje over mij ging. Het beschrijft zo herkenbaar en haarfijn hoe ikzelf in een burn-out was beland. Ik hoop dat je het boekje snel eens oppikt en doorleest. Het is niet dik. Dat valt wel mee. Wat mij betreft was het een eye-opener. Het is tegelijk een beetje confronterend, want het geeft ook aan welke je eigen rol is in het verhaal, en dat willen we niet altijd weten. Ik hoop dat je dat experiment eens wil doen. Geef het misschien, zoals ik, ook cadeau aan je leidinggevende. Ik hoop nog steeds dat het haar misschien in de toekomst kan helpen om mensen met een dreigende burn-out sneller te 'onderscheppen' en dan de juiste dingen te doen. Wie weet helpt het jou om de vicieuze cirkel waar je in belandt bent te doorbreken.
Ik kon uiteindelijk niet meer terug naar mijn werkplek, de relaties met mijn collega's en medewerkers waren te ver verziekt. Ik heb zelf ontslag genomen. Ik kon niet ontslagen worden, want ik had geen enkele slechte evaluatie. Maar ik voelde aan dat ik er niet 'opnieuw kon beginnen'. Of ik durfde niet, dat kan ook. Van die beslissing ondervind ik nog elke dag de financiële gevolgen. Maar ik ben intussen wel een veel rijker en rijper mens en dat pakt niemand mij af. Kop op, dus, je geraakt hier ooit weer door. Je brief is wellicht het begin van een heel veranderingsproces zowel bij jezelf als op je werkplek. Die klok draait niemand nog terug. En dat is goed. Geef dit proces alle kansen.
Zorg intussen goed voor jezelf en zoek systemen om regelmatig uit de mallemolen te stappen. En praat met mensen die je echt helpen, zowel met warme dekentjes als opbouwende kritiek. Ik hoop dat je weer snel de creatieve drive terugvindt die je nodig hebt om verder te gaan.
Tot kijk of hoors!
e
ik heb net je noodkreet in De Morgen gelezen. Tonen dat je kwetsbaar bent, vergt heel veel moed ... soms de moed der wanhoop, maar het blijft een sterk gebaar. En daar sta je dan. Je hebt aan de wereld laten weten dat het eigenlijk niet zo goed met je gaat. Het is eindelijk geen geheim meer. Eindelijk niet meer doen alsof. En mensen hebben dan, zeker bij bv's, het gevoel dat ze moeten reageren. Ik pleit schuldig trouwens. Ik heb een aantal commentaren gelezen op je stukje. Sommige mensen voelen mee, kennen het gevoel en laten dat merken. Dat zijn de 'warme dekentjes'. Sommige mensen hebben hun oordeel snel klaar. Dat zijn de 'koude douches'. En eerlijk, van sommige commentaren word ik zowaar 'mottig'. Ik sta er versteld van dat mensen nog altijd durven ontkennen dat burn-out een werkelijk probleem is. Ze menen dat je het maar zelf moet oplossen, je snel herpakken en klaar, dat je jezelf in nesten werkt, dat je niet moet zagen en blij zijn met je leuke snoet en een (redelijk) vaste job. Ik wou dat mensen hun mond hielden over iets waar ze geen benul van hebben. Hou dus je mond over burn-out als je'r zelf geen gehad hebt! Ik heb er drie gehad plus een depressie, dus ik weet waar ik het over heb!
We oordelen dus meteen over een ander, maar we kunnen nooit in hun schoenen staan. En eigenlijk doen we het allemaal. Ook jij en ik. Het lijkt zo eenvoudig, feedback geven die je medewerkers een boost geven dat ze er weer een tijdje tegenaan kunnen in hun veeleisende jobs. Hoe dat dan wel moet gebeuren, is echter niet voor iedereen hetzelfde. Sommigen hebben een diep gesprek nodig, anderen dan weer niet. Die worden van een diep gesprek alleen maar zenuwachtig. De ene heeft opbouwende kritiek nodig, de ander tilt aan elke reactie zo zwaar dat hij er ongelukkig van wordt. Sommigen willen enkel een klein schouderklopje, maar hoe doe je dat? Je kan ook niet van mensen aflezen wanneer feedback nodig is en wanneer niet. En ook de leidinggevenden hebben het gevoel dat ze langs alle kanten bevraagd en belaagd worden en daar zelden erkenning voor krijgen. Ik was namelijk zowel diegene met een burn-out als de leidinggevende die er niet in slaagde om zijn medewerkers een hart onder de riem te steken. Dat had heel ongelukkige medewerkers en collega's tot gevolg. En daar ging ik uiteindelijk aan kapot. Leidinggevenden zijn dus ook maar mensen. Oordeel niet, want je staat niet in hun schoenen.
Misschien is het voor jou op dit moment nog moeilijk om dat aan jezelf toe te geven, maar burn-out is een relationeel probleem, zoals Luk De Wulf jou al schrijft in zijn brief. Toen het voor mij eigenlijk te laat was om nog enigszins terug te kunnen keren naar mijn vorige werkplek, las ik zijn boekje 'Help, mijn batterijen lopen leeg!'. Ik had meteen het gevoel dat het boekje over mij ging. Het beschrijft zo herkenbaar en haarfijn hoe ikzelf in een burn-out was beland. Ik hoop dat je het boekje snel eens oppikt en doorleest. Het is niet dik. Dat valt wel mee. Wat mij betreft was het een eye-opener. Het is tegelijk een beetje confronterend, want het geeft ook aan welke je eigen rol is in het verhaal, en dat willen we niet altijd weten. Ik hoop dat je dat experiment eens wil doen. Geef het misschien, zoals ik, ook cadeau aan je leidinggevende. Ik hoop nog steeds dat het haar misschien in de toekomst kan helpen om mensen met een dreigende burn-out sneller te 'onderscheppen' en dan de juiste dingen te doen. Wie weet helpt het jou om de vicieuze cirkel waar je in belandt bent te doorbreken.
Ik kon uiteindelijk niet meer terug naar mijn werkplek, de relaties met mijn collega's en medewerkers waren te ver verziekt. Ik heb zelf ontslag genomen. Ik kon niet ontslagen worden, want ik had geen enkele slechte evaluatie. Maar ik voelde aan dat ik er niet 'opnieuw kon beginnen'. Of ik durfde niet, dat kan ook. Van die beslissing ondervind ik nog elke dag de financiële gevolgen. Maar ik ben intussen wel een veel rijker en rijper mens en dat pakt niemand mij af. Kop op, dus, je geraakt hier ooit weer door. Je brief is wellicht het begin van een heel veranderingsproces zowel bij jezelf als op je werkplek. Die klok draait niemand nog terug. En dat is goed. Geef dit proces alle kansen.
Zorg intussen goed voor jezelf en zoek systemen om regelmatig uit de mallemolen te stappen. En praat met mensen die je echt helpen, zowel met warme dekentjes als opbouwende kritiek. Ik hoop dat je weer snel de creatieve drive terugvindt die je nodig hebt om verder te gaan.
Tot kijk of hoors!
e
vrijdag 20 september 2013
zondag 15 september 2013
maandag 19 augustus 2013
Remember to put the glass down sometimes!
A psychologist walked around a room while teaching stress management to an audience. As she raised a glass of water, everyone expected they’d be asked the “half empty or half full” question. Instead, with a smile on her face, she inquired: “How heavy is this glass of water?” Answers called out ranged from 8 oz. to 20 oz. She replied, “The absolute weight doesn’t matter.
It depends on how long I hold it. If I hold it for a minute, it’s not a problem. If I hold it for an hour, I’ll have an ache in my arm. If I hold it for a day, my arm will feel numb and paralyzed. In each case, the weight of the glass doesn’t change, but the longer I hold it, the heavier it becomes.” She continued, “The stresses and worries in life are like that glass of water. Think about them for a while and nothing happens. Think about them a bit longer and they begin to hurt. And if you think about them all day long, you will feel paralyzed – incapable of doing anything.”
Remember to put the glass down.
vrijdag 28 juni 2013
Geslaagd
Het was een geslaagd jaar. Het is te zeggen: mijn punten zeggen dat het zo was. Mijn tweede jaar Landschaps-en Tuinarchitectuur zit erop. Nu is het een paar maanden recupereren. Het zal nodig zijn om nog zo'n jaar aan te kunnen ... It wasn't easy but it was worth it!
donderdag 13 juni 2013
dinsdag 28 mei 2013
dinsdag 23 april 2013
Het is wat het is
'Het is niet erg', zei de minimalist.
'Het is het einde', zei de pessimist.
'Het is een nieuw begin', zei de optimist.
'Het is een fase', zei de therapeut.
'Het is wat het is', zei de zen-teacher.
'Het is het einde', zei de pessimist.
'Het is een nieuw begin', zei de optimist.
'Het is een fase', zei de therapeut.
'Het is wat het is', zei de zen-teacher.
maandag 22 april 2013
woensdag 10 april 2013
Voetjes omhoog
Dank je wel, lieve schatjes!
maandag 25 maart 2013
woensdag 20 maart 2013
My hands are tied by my mind going everywhere
Deze pikte ik van Dosfamily, maar ik vond vooral de titel geweldig en zeer herkenbaar (misschien niet nu op dit moment, maar toch heeeeeeel vaak!)
http://dosfamily.com/2013/03/my-hands-are-tied-by-my-mind-going-everywhere
dinsdag 5 februari 2013
be able to walk away
gelezen op mnmlist:
"In any kind of negotiation, your ability to walk away is your strongest tool.
Those who can walk away from the negotiation — legitimately walk away, not just make a show of it — are in the strongest position. Those who are convinced they need to make the deal are in the weakest position.
This is true of negotiating when you’re buying a car, closing the sale of your new home, haggling in a foreign flea market, or trying to get a raise.
It’s also true of anything in life.
Know that there’s almost nothing you can’t walk away from.
If you are convinced you need a nice house with a walk-in closet and hardwood floors and a huge kitchen, you now have a weakness. You will give away precious life hours and savings to get it. Someone else who knows that those things aren’t absolutely necessary can walk away, and not need to spend so much money (and thus work hours) on that kind of house.
If you are convinced that you need Stabucks grande lattes every day, or an iPhone or iPad, or an SUV or Cooper Mini or BMW … you are in the weak position, because you can’t give it up. Someone else might know that those aren’t essential to happiness, and can walk away.
If you know that the man who is treating you badly (but who you just know will change someday, because, you know, he loves you) isn’t necessary for you to be happy, you can walk away. If you know that you can be happy alone, and that you need no one to make you happy, you can walk away.
If you know that there’s almost nothing you can’t walk away from, you can save yourself tons of money. Years of time. Mountains of headaches and heartaches. Boatloads of suffering.
You don’t need to walk away from everything, but you should know that you can. And when the cost of the deal is too great, too dear … walk away."
"In any kind of negotiation, your ability to walk away is your strongest tool.
Those who can walk away from the negotiation — legitimately walk away, not just make a show of it — are in the strongest position. Those who are convinced they need to make the deal are in the weakest position.
This is true of negotiating when you’re buying a car, closing the sale of your new home, haggling in a foreign flea market, or trying to get a raise.
It’s also true of anything in life.
Know that there’s almost nothing you can’t walk away from.
If you are convinced you need a nice house with a walk-in closet and hardwood floors and a huge kitchen, you now have a weakness. You will give away precious life hours and savings to get it. Someone else who knows that those things aren’t absolutely necessary can walk away, and not need to spend so much money (and thus work hours) on that kind of house.
If you are convinced that you need Stabucks grande lattes every day, or an iPhone or iPad, or an SUV or Cooper Mini or BMW … you are in the weak position, because you can’t give it up. Someone else might know that those aren’t essential to happiness, and can walk away.
If you know that the man who is treating you badly (but who you just know will change someday, because, you know, he loves you) isn’t necessary for you to be happy, you can walk away. If you know that you can be happy alone, and that you need no one to make you happy, you can walk away.
If you know that there’s almost nothing you can’t walk away from, you can save yourself tons of money. Years of time. Mountains of headaches and heartaches. Boatloads of suffering.
You don’t need to walk away from everything, but you should know that you can. And when the cost of the deal is too great, too dear … walk away."
woensdag 16 januari 2013
Abonneren op:
Posts (Atom)