SAMEN

Telkens IK terugkom
in het HIER en NU
ben JIJ er ook.

Belle en Mario

Voor de goede orde: dit is wel de versie van Mario die vuurballen gooit, hè. Anders moest zijn broek blauw. En rood is zijn lievelingskleur, dus voila. De snor van Super Mario moest er wel terug af. Onze kleine man vindt verkleden altijd een beetje spannend. Onze Belle Perez was helemaal blij met haar outfit. En mama ook. Met beide.

1m²

Ik heb deze tijd van't jaar maar 1m² zon op mijn koertje, maar op dat plekje was het daarnet nog 22°C. Zalig!

Weer een stap gezet

Het is goed gegaan. Ik had het gevoel dat ik daar/er mocht zijn. Dit was een hele stap. Ik ben nadien gaan genieten van een verse muntthee op een terras. Met mijn snoet in het zonnetje. Dat had ik dubbel en dik verdiend.

Vermijdingsgedrag

Ik heb er - met onderbrekingen - 6 jaar (mensen op hun zenuwen) gewerkt en 3 keer mijn gezondheid verknoeit. Ze missen me niet, denk ik. Maar eigenlijk wil ik het niet weten. Of ze me missen of niet, het is nooit goed. Ik heb de plek en de meeste mensen -  dag op dag - negen maanden lang gemeden. Ik denk dat ik me nog steeds schaam, ook al zegt iedereen die me graag ziet dat het niet hoeft. Tijd om komaf te maken met dat gevoel van mislukking. Het is niet omdat je er in bochtjes omheen loopt, dat het er niet is. Straks moet ik er naartoe. Bang wie ik zal tegenkomen. Hoe ze reageren. Hoe ik zal reageren. Ik denk nog bijna dagelijks aan wat er wel of niet fout is gegaan. Dat is niet hetzelfde als missen. Vannacht heb ik zelfs nog gedroomd van de mensen die ik er in de steek liet door vooral niet voor mezelf te zorgen.  Ik denk niet dat ik ooit nog zo verknocht zal geraken aan een job. Het is nu tijd om los te laten. Ik geef het die tijd.

Intolerant

Niet echt een eigenschap die ik mezelf snel toedicht. Maar voor lactose ben ik blijkbaar erg intolerant. Lactose zit in melk en in heel wat producten waarin melk of een afgeleid product verwerkt is. In een heleboel eigenlijk. Sinds ik weet dat ik lactose-intolerantie heb, kan ik er mijn klok op gelijk zetten: van zodra ik lactose eet, sputtert de motor. Als ik terugdenk heb ik dit minstens al een paar jaar. Niet te verwonderen dat mijn lichaam een 'scheikundig rampgebied' is. En achteraf gezien is het stom. Blijkbaar gaan we heel ver in het negeren van de signalen die ons lijf heel duidelijk geeft. Of we zoeken de oorzaak in iets anders, in iets dat we wél kennen wellicht. Maar de kern ligt toch in het al dan niet goed aanvoelen van ons eigen lichaam en écht luisteren wat het ons vertelt. Is het verwonderlijk dat het algemeen beter met me gaat sinds ik een lactose-arm dieet volg? Ik denk het niet!

Balans