ZES!

Onze kleine man wordt zes vandaag! En dat is in de klas al uitgebreid gevierd. Met cake natuurlijk. Wie denkt dat ik gisteren tot een kot in de nacht heb staan bakken, heeft het grondig mis. Ik ben niet (meer) gek! Gisteren de supermarkt geplunderd: (meer dan) genoeg kleine cakejes, gekleurde glazuur in tubes (dr.Oetker) , kleine smarties. En dan lekker samen versieren! Het zag eruit alsof we de hele nacht hebben staan bakken, maar we hebben iets meer dan een half uur heel plezant samen staan knoeien. En het was nog lekker ook.

Joepie?

"Mama, waarom ga jij vanavond naar de dokter?"
"Omdat mama opnieuw een beetje ziek is."
"Ben je opnieuw ziek van te hard werken?
"Ja."
"Joepie!"
?!?

Nieuw begin

Wat is 'later'?
A: Iets wat op je afkomt
B: Iets waar je naartoe gaat?
Sinds een paar dagen zeg ik terug B. Maar 'vroeger' achterlaten is veel lastiger dan je denkt!

Een gat - maar liefst niet te zwart

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Naast de telefoon hing altijd een kalender. En ik schreef op een bepaalde dag - het moet zo ongeveer 1981 geweest zijn: "papa wordt directeur". Ik kreeg toen ferm naar mijn voeten, want dat paste niet. Wist ik veel. Ik was apetrots. Dat ben ik nog altijd en blijkbaar terecht. Vandaag kregen we van heel wat mensen te horen wat je allemaal realiseerde in je lange carrière. Dat hoort bij op pensioen gaan. Wij bekeken het van onze kant. Ik herinner me nog goed dat op een bepaald moment iemand aan de deur kwam om iets te verkopen voor het 'goede doel'. Mijn antwoord was: "Wij investeren in ons gezin al  in het 'goede doel'. Mijn vader werkt voor een 'goed doel' en dat is meer dan genoeg." De man moet nogal opgekeken hebben. Maar ik meende het! We hebben jou vaak gemist, al wisten we niet beter. Ik hoop stiekem dat je nu toch wat in een gat valt. Liefst niet te zwart. En ik hoop ook dat wij het dan mogen opvullen. Dus als je 'slachtoffers' zoekt om je aandacht af te leiden van de leegte die achterblijft na een heel leven veel te hard werken: ga niet te ver zoeken! Wij zijn hier, de hele tijd.

Ik lach mijn rimpels bloot

Ik las onlangs iets over rimpels. Dat ik eigenlijk al 7 jaar speciale crèmes had moeten smeren. En dat het - zelfs dan - onvermijdelijk is dat die kloven subjectief ter grootte van de Grand Canyon zich manifesteren. Voorlopig valt het bij mij nogal mee. En eigenlijk wil ik stiekem kraaienpootjes. Ik vind dat eigenlijk schoon aan een mens. Want dat wil zeggen dat je tot dan toe al heel veel gelachen heb. Misschien moet ik daar dan gewoon eens mee beginnen. Dan komen die kraaienpootjes vast vanzelf.
Voor een mooie illustratie kijk je maar naar deze foto met de fantastische titel: 'Beauty comes with age!' of dit kunstwerk met als bijschrift: 'Rafelrandjes - kraaienpootjes - daaronder nog het meisje'.

Zalige woensdagmiddag!

Een huis vol met kinderen (4 meiden van 7 en 8 en 1 kerel van bijna 6), maar zelden zo rustig in huis! Zalige woensdagmiddag!

Koningin Elisabeth

Ik kijk net naar de uitzending over het concours op canvas. Ik ben dol op pianomuziek. Maar waarom trekken die pianisten altijd zo'n rare snoeten? Of is dat nodig om zo subliem te spelen? Als je erop begint te letten schakel je over op Klara. Het is niet om aan te zien. Gelukkig draait het om de muziek en niet om het zicht. En doet dit dus gewoon niet ter zake.